Its been a while since nung last entry ko. Ang suspect... itong IT dept ng cumpanyang pinagtatrabahuhan ko. Bullshit!
Balik uli ako... pag may time. Dumating na tong kaopisina ko. Gagamitin na nya PC nya. Nakisingit lang ako. Bwiset!
I really missed bloggin'.
Tuesday, March 20, 2007
Tuesday, March 6, 2007
Mga Airsoft Gamers: Kailangan Natin Ng Bading
After pala makabili ng beng beng, na sobrang mahal, eh hindi pa pala duon natatapos ang gastos. Kahit anong kati ng daliri ko na paputukin sa 'battle field' ang beng beng ko, hindi ko pa rin pala magagawa. Kailangan ko pa palang bumili o magpagawa o dumilihensya ng mga gamit para hindi ako maaksidente sa paglalaro(protective gears).
Una sa listahan ay ang, Protective Mask. Hindi naman kailangan na high-end mask ang mabili ko. Maski yung china made pero enough para matakpan ang buong mukha ko kasama ang mata laban sa BBs ay okay na. The cheapest model out in the market is around 500 to 600 pesos. Mura na 'yon hah!
Pangalawa sa listahan ay ang, Protective Vest. Hindi naman ito 'yung bullet proof vest pero sort of like that but lighter material lang ang gamit. Low end type will cost around 450 to 600 pesos. Malaki na ren for a poor guy like me.
Pangatlo sa listahan ay ang, Rifle Sling. Actually kung okay lang sayo na bumuhat ng napakabigat na baril for a long period of time oks eh lang na wala nito ang baril mo. Pero sa kagaya kong tamad magbuhat ng mabibigat i need this thing for 300 to 400 pesos.
Pangapat sa listahan ay ang, Rifle Carrying Bag. This will cost around 600 to 1000 pesos. Kailangan ito except kung okey lang sayo na laging naka carton box pa ang beng beng mo pag tina-transport mo from your house to the site and vis-a-vis. Uto-uto lang ang gagawa nito.
'Yan lang 'yung mga immediate needs para makalaro ka. And that alone would cost you around 1850 to 2600 pesos. Hindi pa kasama dyan ang BDU(upper and lower uniform), knee and elbow caps at iba pang bling bling. Siguro if I'll by it lahat baka kailanganin ko pa ng more or less 6000 pesos pa. Hayyy sakit sa bulsa! Talaga! Magaglit na nito si Medz pag nalaman na ganito pa ang gagastusin ko.
Pero para makatipid at mapagkasya ang maliit kong budget magpapagawa na lang ako ng bag, vest and sling dito ke Bading. Sya yung gumagawa ng mga bags and holster ng cellphone dito sa Taytay. Pero sabi nya marami na rin daw ang nagpatahi sa kanya ng mga gamit para sa airsoft. Hindi ko lang alam kung totoo o nagpapa-impress lang tong si Manong Bading. Kay Manong Bading gagastos lang ako ng 870 pesos para sa customize kong riffle carrying bag, protective vest at 3pt. rifle sling.
Malaki talaga tulong ng mga bading sa ating bansang Pilipinas. Kaya mahirap isipin kung ano na ang mangyayari sa ating Arts and Culture pag ala ng bading sa ating bansa. Mahirap di ba? Eto nga ngayon eh pang-militar na rin sila. Paano na kaming mga airsoft gamers na kokonti ang pera kung walang bading sa Pilipinas o maski sa Taytay? Paano na?
Una sa listahan ay ang, Protective Mask. Hindi naman kailangan na high-end mask ang mabili ko. Maski yung china made pero enough para matakpan ang buong mukha ko kasama ang mata laban sa BBs ay okay na. The cheapest model out in the market is around 500 to 600 pesos. Mura na 'yon hah!
Pangalawa sa listahan ay ang, Protective Vest. Hindi naman ito 'yung bullet proof vest pero sort of like that but lighter material lang ang gamit. Low end type will cost around 450 to 600 pesos. Malaki na ren for a poor guy like me.
Pangatlo sa listahan ay ang, Rifle Sling. Actually kung okay lang sayo na bumuhat ng napakabigat na baril for a long period of time oks eh lang na wala nito ang baril mo. Pero sa kagaya kong tamad magbuhat ng mabibigat i need this thing for 300 to 400 pesos.
Pangapat sa listahan ay ang, Rifle Carrying Bag. This will cost around 600 to 1000 pesos. Kailangan ito except kung okey lang sayo na laging naka carton box pa ang beng beng mo pag tina-transport mo from your house to the site and vis-a-vis. Uto-uto lang ang gagawa nito.
'Yan lang 'yung mga immediate needs para makalaro ka. And that alone would cost you around 1850 to 2600 pesos. Hindi pa kasama dyan ang BDU(upper and lower uniform), knee and elbow caps at iba pang bling bling. Siguro if I'll by it lahat baka kailanganin ko pa ng more or less 6000 pesos pa. Hayyy sakit sa bulsa! Talaga! Magaglit na nito si Medz pag nalaman na ganito pa ang gagastusin ko.
Pero para makatipid at mapagkasya ang maliit kong budget magpapagawa na lang ako ng bag, vest and sling dito ke Bading. Sya yung gumagawa ng mga bags and holster ng cellphone dito sa Taytay. Pero sabi nya marami na rin daw ang nagpatahi sa kanya ng mga gamit para sa airsoft. Hindi ko lang alam kung totoo o nagpapa-impress lang tong si Manong Bading. Kay Manong Bading gagastos lang ako ng 870 pesos para sa customize kong riffle carrying bag, protective vest at 3pt. rifle sling.
Malaki talaga tulong ng mga bading sa ating bansang Pilipinas. Kaya mahirap isipin kung ano na ang mangyayari sa ating Arts and Culture pag ala ng bading sa ating bansa. Mahirap di ba? Eto nga ngayon eh pang-militar na rin sila. Paano na kaming mga airsoft gamers na kokonti ang pera kung walang bading sa Pilipinas o maski sa Taytay? Paano na?
Monday, March 5, 2007
My First M4 Carbine Experience
The date was March 03, 2007... Sabado. Wala akong pasok. Pero pwede akong mag-OT para maraming sweldo. But I opted to stay home. I have a mission... an operation to finish. A gun deal. Yeah, I am in for a gun.
The original plan was for me and my two(2) or three(3) other cousins to go to the site, meet with the gun dealers, get the gun(s) on an aggreed price by both party. Early morning was the planned time of the departure from our meeting place. Pero nagkaroon ng aberya. Hindi nakarating on-time si JC(cousin) sa meeting place namin. Medyo kinabahan kame baka may nangyari na ikakadiskaril ng lakad namin.
Delikado man, pero lakas loob namin pinuntahan ni Ryan(cousin) si JC sa bahay nya. Marami ng tao sa bahay nina JC. Nandoon yung mga mananahi nila, ate nyang si Katleen kasama si Nicole(anak ni Kathleen) pati na rin ang Madi at Padi nya eh gising na rin. Turuan muna kami ni Ryan kung sino ang tatawag ke JC. Since matanda ako, ako ang nanalo. Si Ryan ang tumawag ke JC, "Carlo! Carlo! Carlo!". Lumabas ang tita namen, tulog pa raw si JC. Kapal-muks nato, inaakyat namen si JC sa kwarto. Tulog nga!
Hindi pwedeng hindi sya kasama kaya ginising namen si JC. Isa sya sa mga makikipag-deal eh. Kakauwi lang daw nya galing sa night shift work nya. Pero hindi pa rin sya nanalo sa kulit namin ni Ryan. Kahit walang tulog... napilitan syang bumangon at maligo, sabay bihis at start ng pick-up truck nila.
11:30 na ng tanghali kami nakaalis ng Taytay. Sobrang trapik ang papuntang Divi. Sobrang init pa. Wala na atang planong lagay ng aircon tong pick-up ng tita ko eh. Pasado alas-dose na ng tanghali kami nakarating sa Divi. Kasama nga pala namin si Mac, utol ni Ryan. Inutusan kasi ng Nanay nya. Bumili daw sya ng tela para sa kurtina na order sa Nanay nya. Sa malas naman, yung isang design ng tela eh ubos na. Walang stock!
Pagkatapos namin bumili ng tela na kukurtinahen... punta na kami sa 168. May isang dealer dito na dinaan kami para magtanong ng presyo ng baril nya. 3.5K per unit kung tatlo(3) ang kukunin namin. Oks na to, mura na sabi namin sa rili. Sinabi namin na babalikan namin... kakain lang kame sa taas. Gutom na talaga kami eh, lalo na ako. Pagkatapos namin kumain ng pinakamurang pagkain sa food court hindi muna kami bumaba para kunin yung 3.5K na baril. Nagpunta naman muna kame sa isa pang dealer ng mga baril... sa Bodega mall.
Luma na ang building ng Bodega Mall at hindi na gumagana ang escalator. Pero in fairness may guardya naman, masungit nga lang. Eto yung pink na building katabi ng Divisoria Mall. Akyat kami manually(sira ang escalator) sa 2nd floor kung saan namin makikita ang dealer na hinahanap namen. Nakita kita naman namen but unfortunately, nagtaas ng presyo ang mga mokong. Nung lang isang Sabado na magtanong kame 3.8K lang isang unit ngayon 4.2K na. Ano sila sinuswerte. Gago ba sila. Umalis nga kami. Balik kami sa 168 para kunin na yung 3.5K na inalok sa amen bago kami kumain.
Pagdating namin sa 168 sinabi ko agad dun sa tindera(si Janice) na kukuha ako ng dalawa(2) at 3.5K isa. Medyo kumunot ang nuo ni Janice. Ang akala daw nya tatlo(3) kukunin namen kaya 3.5K nya ibinibigay ang isa. Eh sabi ko umatras yung isa eh(si JC) next week na lang daw sya. Sandali lang daw itatanong lang daw nya ke 'ate', sa amo nyang instik. Matagal nag-usap ang mag-amo. Paminsan-minsan tumutingin sa amin 'yung dalawang mokong. Hindi nga lang namin alam kung baril pa ang pinag-uusapan nila o pinaplano na nila kung paano nila kami mare-rape.
Maya-maya eto na ang Janice, medyo malungkot ang mukha. Tila nakiki-simpatya sa masama nyang balita na sasabihin sa amin, "Hindi pede ng 3.5K. ayaw ni ate, 3.8K daw." Medyo umalma kame lalo na ako. Eh kaso wala daw syang magagawa, ang alam daw nya kasi eh tatlo ang kukunin namin eh. Maya-maya lumabas 'yung intsik sa cubicle nya. "Ate, 3.5K dalawa kukunin namen.", bungad ko ke intsik. "Inti pete... 3.8K lang." sagot ng beha. Medyo matagal ko rin niligawan yung intsik hanggang sa mapa-OO ko sa 3.7K at nakuha ko rin yung 400pesos nyang BBs ng 300pesos. So bale, sarado apat na libo(4K) ang bili ko sa baril kasama ang isang kilong BBs. Walang patawad talaga mga instik dito sa Divisoria.
Habang kinukuha yung baril sa isang tagong warehouse eh tanong-tanong naman kami ng ibang gamit na kailangan namen sa paglalaro ng airsoft. Vest at mask lang ang tinanong namen kasi sa mahal pala ng lintek na mga iyon eh... tila nauubusan kami ng lakas sa bawat sagot ng presyo ni Janice. Buti na lang at dumating si Sunshine Cruz, nangangampanya para sa asawang si Buboy(para Senador). Maganda ang asawa ni Buboy. Sobrang liit ng mukha, maputi, matangkad at ang mga kamay sobrang papayat. Kaya nga nung kamayan ko eh binitawan ko agad. Feeling ko kasi madudurog ko yung mga buto sa daliri nya. Ewan ko ba kung anong espiritu ang pumasok saken at sukat ba naman na pagkatapos kong bitawan ang kamay ni Sunshine ay bigla kong naitanong na, "Saan si Cezar?". Hehehe gago talaga ako. Eh mas gago naman si Sunshine sumagot naman. Nasa ibang lugar daw at nangangampanya ren. Hay naku talagang dito sa Pinas hindi na bago talaga ang gaguhan. Kahit sino marunong ng mang-gago. Lalo na yang mga pulitikong iyan. Bwiset!
Pagkalagpas ni ng asawa ni Buboy dumating naman ang shipment ng mga baril namin. Excited kame na makita ang laman sa loob nung dalawang kahon na dala ng pawis na pawis na kargador nila. Inabot ng isang lalaking maiitim na mataba yung dalawang kahon na brown. Binuksan nya yung isang kahon. Namputsa... napa-nganga talaga ako sa nakita ko. Putsa... itim na itim na mahabang baril ang nakita ko. Kunuha ng maitim na baboy ang unit. Nilagyan ng BBs yung magazine. Ipinasok ang magazine sa baril. Inilagay din yung batterya. Tapos pinaputok. Yeah men, hanep talaga. Lalo akong napa-nganga. Sinubukan ko yung unit. Pinaputok ko. Bratat!tat!tat!tat!tat! Putang-ina... hihimatayon ata ako. I love this gun. Akin na 'to. Hehehe. Bwahahaha. Nagpaputok rin si Ryan kaya lang imbes na yung kahon ang tamaan yung mga display na palstik na baril ang inulan ng BBs. Kaya nung ilabas yung isa pang unit ako na lang ang nagpaputok. Ayaw na ni Ryan, nanghihina raw sya. Nanlalambot daw ang tuhod ng mokong.
Pagkatapos namin magbayad at pagkatapos na pakatapos mailagay sa plastik na supot ang mga baril kinuha agad namin ni Ryan yung unit namin. Tag-isa kami ng dala. Mabilis ang lakad namin. Lakad-takbo. Takbo-lakad. Mahirap na baka me umagaw pa eh. Hanggang sa makarating kami sa pick-up ni JC. Sakay agad kame. Kailangan makauwi agad. Nangangati na ang mga kamay namin. Pagpapaputok lang ng baril ang gamot dito. Sigurado yun.
Simula nung Sabado ng una kong paputukin tong baril ko hanggang ngayon, ganoon pa rin ang feeling ko. Sarap ng pakiramdam. Parang gusto ko laging ko kasama ang baril ko. Lagi kong hinihimas-himas. Mayat-maya kong pinapaputok. Isa na lang ang hinihintay ko... ang araw kung kelan ko makakasama sa 'gera' ang baril ko. Kaya kailangan magkapera na ako at ng makumpleto ko na ang combat gears ko at ng masubukan ko naman ang tatag ng baril ko. Mamayang gabi pag-uwi ko... papaputok uli ako. Hehehe.
Friday, March 2, 2007
Spelling Can Spell Math. But Can Math Compute Spelling?
Last week was a week of contest sa school nina Adi(Mother of God Learning Center). The first half of the week was for the Sports Competition. While the remaining half of the week was for the Academic Contest. Don't you think that's it too hectic schedule for kids ages three(3), four(4) and five(5)? But who cares. The kids finished the week without any questions heard.
As expect my daughter Adi, didn't played or finished any games in the Sports Competition. I was there pa naman(umabsent ako) nung last day ng competition para magbigay ng moral support. Kaya lang, what my Adi did in the entire affair was just to sit down hanggang matapos ang mga games. Kanino kaya nagmana ang anak kong ito? Since hindi maganda ang performance ni Adi sa Sports kaya I thought of making sure na dapat sa Academic Contest mag-champion sya. And with my humbling pride, let me tell you this... kayang-kaya ito ng anak ko. 100% sure ako dun. Huh!
The teachers were the ones who chose kung anong subject lalaban ang isang estudyante. I know Adi will be fielded-in sa Math. She excels in that subject. I should know. Then dumating na nga yung news na Adi will be competing sa Math(as expected) and Spelling contest. Ni-review namin ni Medz si Adi sa Math and the way it looks mukang malaki ang chances ng anak ko na mag-champion. Masyado kaming na-obsessed ni Medz sa Math, kaya medyo konting time lang ang maibigay namin review sa spelling for Adi. Pero oks lang 'yun sabi namen ni Medz. Mas importante ang Math kaysa sa Spelling, sabi namin ni Medz. Nagsimula at natapos ang contest na wala man lang naikwento si Adi sa amen. Basta ang sabi nya, nasagutan daw nya lahat ng Math. Okay, sige... no more questions ask. At least, we know nasagutan ni Adi lahat sa Math.
Last Wednesday 'yung awardings ng mga winners, both sa Sports at sa Academics. Si Medz ang sumama ke Adi sa affair. Siguro gusto nyang sya magsabit ng Math medal ke Adi. However, it turned out na walang Math medal si Adi. Kung paano nangyare 'yun hinde namin alam up to this point. Baka na over sa review ang anak ko. Pero may nakuha naman si Adi na award. She bested all the other kids sa Spelling contest. Yes its true. Adi won in the spelling contest. Paano nangyare iyon? Up to this point hindi rin namen alam ni Medz. Pero mabuti na 'yun kesa sa wala.
Such things always happens to us. What we expect to come don't come, instead those that we least expect to come do come. Gulo ng life no? Parang buhay. Lagi din akong biktima ng ganitong pangyayare nung college pa ako. Madalas 'yung ine-expect kong mga subjects na ipapasa ko 'yun naman yung binabagsak ko pag bigayan na ng grades and vis-a-vis. Okay lang sana kung konti lang yung ine-expect kong ipapasa kong subjects eh, kaya lang always... lagi kong ine-expect na ipapasa ko ang lahat ng subjects ko. Maski walang basehan. Yabang lang ba! kaya ang ending laging bagsak ako sa mga subjects ko.
As expect my daughter Adi, didn't played or finished any games in the Sports Competition. I was there pa naman(umabsent ako) nung last day ng competition para magbigay ng moral support. Kaya lang, what my Adi did in the entire affair was just to sit down hanggang matapos ang mga games. Kanino kaya nagmana ang anak kong ito? Since hindi maganda ang performance ni Adi sa Sports kaya I thought of making sure na dapat sa Academic Contest mag-champion sya. And with my humbling pride, let me tell you this... kayang-kaya ito ng anak ko. 100% sure ako dun. Huh!
The teachers were the ones who chose kung anong subject lalaban ang isang estudyante. I know Adi will be fielded-in sa Math. She excels in that subject. I should know. Then dumating na nga yung news na Adi will be competing sa Math(as expected) and Spelling contest. Ni-review namin ni Medz si Adi sa Math and the way it looks mukang malaki ang chances ng anak ko na mag-champion. Masyado kaming na-obsessed ni Medz sa Math, kaya medyo konting time lang ang maibigay namin review sa spelling for Adi. Pero oks lang 'yun sabi namen ni Medz. Mas importante ang Math kaysa sa Spelling, sabi namin ni Medz. Nagsimula at natapos ang contest na wala man lang naikwento si Adi sa amen. Basta ang sabi nya, nasagutan daw nya lahat ng Math. Okay, sige... no more questions ask. At least, we know nasagutan ni Adi lahat sa Math.
Last Wednesday 'yung awardings ng mga winners, both sa Sports at sa Academics. Si Medz ang sumama ke Adi sa affair. Siguro gusto nyang sya magsabit ng Math medal ke Adi. However, it turned out na walang Math medal si Adi. Kung paano nangyare 'yun hinde namin alam up to this point. Baka na over sa review ang anak ko. Pero may nakuha naman si Adi na award. She bested all the other kids sa Spelling contest. Yes its true. Adi won in the spelling contest. Paano nangyare iyon? Up to this point hindi rin namen alam ni Medz. Pero mabuti na 'yun kesa sa wala.
Such things always happens to us. What we expect to come don't come, instead those that we least expect to come do come. Gulo ng life no? Parang buhay. Lagi din akong biktima ng ganitong pangyayare nung college pa ako. Madalas 'yung ine-expect kong mga subjects na ipapasa ko 'yun naman yung binabagsak ko pag bigayan na ng grades and vis-a-vis. Okay lang sana kung konti lang yung ine-expect kong ipapasa kong subjects eh, kaya lang always... lagi kong ine-expect na ipapasa ko ang lahat ng subjects ko. Maski walang basehan. Yabang lang ba! kaya ang ending laging bagsak ako sa mga subjects ko.
Thursday, March 1, 2007
Bumilis Kaya Ang Time?
March 1 na pala. How fast time flies. Parang kahapon lang kasisimula ko lang mag-blog, ngayon eto naka-isang buwan na pala akong masayang nagbla-blog.
If you really enjoy doing something, you really won't notice na marami ka na palang nagawa.
Pero 'pag inaatay mo ang oras... aysus asahan mo parang lalong tumatagal ang pag-aantay mo. Like ako ngayon. Dahil sa malapit na akong magkaroon ng sarili kong baril(airsoft), parang sobrang tagal dumating ng Sabado. The more I waited, the more na it seems na lalo lang tumatagal ang paghihintay ko.
'Wag ko kayang antayin ang Sabado... bumilis kaya ang time?
If you really enjoy doing something, you really won't notice na marami ka na palang nagawa.
Pero 'pag inaatay mo ang oras... aysus asahan mo parang lalong tumatagal ang pag-aantay mo. Like ako ngayon. Dahil sa malapit na akong magkaroon ng sarili kong baril(airsoft), parang sobrang tagal dumating ng Sabado. The more I waited, the more na it seems na lalo lang tumatagal ang paghihintay ko.
'Wag ko kayang antayin ang Sabado... bumilis kaya ang time?
Wednesday, February 28, 2007
Masarap Mangarap 'Pag Alam Mong Matutupad
Excited na talaga akong dumating ang Sabado. Sabado is the day man! Other days just sucks!
I'll be having my gun come Saturday. Yup, bibili na ako ng baril ko. Finally! Hehehe. Ilang araw na lang at matatapos na ang paglalaway ko at pag-i-imagine ko sa baril ko. Dahil come Saturday... bibili na ako ng baril ko sa Divi. Hindi ko pa alang kung anong klaseng satifaction ang maibibigay saken nitong bago kong baril. Pero ala pa nga 'yung baril mukhang satisfied na ako sa idea pa lang na sa Sabado ay magkakabaril na ako.
Napakasarap na napakahirap na maghintay ng pagdating ng Sabado. Habang hinihintay ko lalong nagiging marahas ang imahinasyon ko. I was one time imagining na nag-organize daw 'yung team(Team T.O.M.A.) namen ng isang invitational airsoft competition. Dami daw dumating na guest and participants including famous people sa Pinas. Two day competion daw and we made makeshift tents(big). Good for ten(10) foldeable beds. Naging parang family day din daw kasi kasama nung ibang players their respective families. Tapos... nagising na ako. Tapos na ang commercial sa T.V.... "Maging Sino Ka Man Uli". Hehehe. Sarap talagang mangarap, pag alam mong matutupad.
I'll be having my gun come Saturday. Yup, bibili na ako ng baril ko. Finally! Hehehe. Ilang araw na lang at matatapos na ang paglalaway ko at pag-i-imagine ko sa baril ko. Dahil come Saturday... bibili na ako ng baril ko sa Divi. Hindi ko pa alang kung anong klaseng satifaction ang maibibigay saken nitong bago kong baril. Pero ala pa nga 'yung baril mukhang satisfied na ako sa idea pa lang na sa Sabado ay magkakabaril na ako.
Napakasarap na napakahirap na maghintay ng pagdating ng Sabado. Habang hinihintay ko lalong nagiging marahas ang imahinasyon ko. I was one time imagining na nag-organize daw 'yung team(Team T.O.M.A.) namen ng isang invitational airsoft competition. Dami daw dumating na guest and participants including famous people sa Pinas. Two day competion daw and we made makeshift tents(big). Good for ten(10) foldeable beds. Naging parang family day din daw kasi kasama nung ibang players their respective families. Tapos... nagising na ako. Tapos na ang commercial sa T.V.... "Maging Sino Ka Man Uli". Hehehe. Sarap talagang mangarap, pag alam mong matutupad.
Thanks Bro
"Bro, bro... excuse, bababa lang ako". 'Yan 'yung magic words na gumising kanina sa aken sa FX.
Muntikan na naman akong maiwan ng shuttle service namin sa opisina kaninang umaga. Hindi naman ako na-trapik. Ala ngang trapik eh. Hindi naman ako late na nagising. On time lang naman 'yung alis ko sa bahay eh. Actually the real reason ba't ako muntikan ng maiwan ng service is because... natulog ako sa FX. Yup mga Sir and Ma'am natulog po ako ng mahimbing sa FX.
Ang dapat na Buendia Ave. na bababaan ko eh nag-extend hanggang Ayala Ave. At kung wala siguro akong katabi sa FX eh malamang sa terminal na ang gising ko. Mabuti na lang at narinig ko ang magic words na, "Bro, bro... excuse, bababa lang ako". Kung Nagkataon pagod na ako butas pa ang bulsa ko pagko-commute papapunta sa Hitachi.
(Lesson Learned: When commuting(FX) and you think you'll fall asleep... 'wag kang mauupo sa dulo wherein walang gigising sa'yo when it's their time to get-off the vehicle.)
Muntikan na naman akong maiwan ng shuttle service namin sa opisina kaninang umaga. Hindi naman ako na-trapik. Ala ngang trapik eh. Hindi naman ako late na nagising. On time lang naman 'yung alis ko sa bahay eh. Actually the real reason ba't ako muntikan ng maiwan ng service is because... natulog ako sa FX. Yup mga Sir and Ma'am natulog po ako ng mahimbing sa FX.
Ang dapat na Buendia Ave. na bababaan ko eh nag-extend hanggang Ayala Ave. At kung wala siguro akong katabi sa FX eh malamang sa terminal na ang gising ko. Mabuti na lang at narinig ko ang magic words na, "Bro, bro... excuse, bababa lang ako". Kung Nagkataon pagod na ako butas pa ang bulsa ko pagko-commute papapunta sa Hitachi.
(Lesson Learned: When commuting(FX) and you think you'll fall asleep... 'wag kang mauupo sa dulo wherein walang gigising sa'yo when it's their time to get-off the vehicle.)
Tuesday, February 27, 2007
Divisoria, Here I Come
I really like having guns or gun, at least. Be it real or reel, kahit ano, papatulan ko.
It's not that I need to practice a headshot to someone na 'asar' ako. Wala naman akong kaaway na sobrang kailangan ko ng patayin para matahimik na ang buhay ko. Wala pa naman. Pero paminsan-minsan meron din. kaya ingat kayo... mga gago kayo!
My 'new' likings to 'reel' guns or gun started two(2) years ago pa, November of 2005. Me, Medz and Adi together with my two(2) sisters' family and my many cousins' family went to Star City for some fun. Actually the truth is, may nagbigay kay Medz ng free tickets(entrance and rides). Kaya nagkayayaan nung malaman ng mga 'uto' na libre ang ticket.
It was in this trip to Star City ng una ako(kami ng mga pinsan ko) nakakita AEGs. All plastic pa 'yung nakita namin nuon pero God... we're so impress. Gusto ko ng bumili nun time na un kaya lang ala akong makakalaro... alang pera mga cuz ko that time eh. Ignoramus(I do not know then that there was already this game sa Pilipinas) pa ako nuon sa airsoft gaming. But I already have this idea of playing those plastic AEGs duon sa manggahan namin sa bahay with my cuz. Pero malas talaga, ala talagang pera ang mga mokong kong pinsan. Simula nuon pinagpantasyahan ko na ang magkaroon ng 'baril'. Hindi talaga mawala sa isip ko. I promise to myself... "One day I shall own one of those guns... kahit anong mangyari."
And so, two(2) years later, dumating ang magandang balita sa akin. Si Alvin na ka-opisina ko is talking about this airsoft game sa place nila. He was inviting almost every guy sa opisina. As I was listening to him nalaman ko na 'yung airsost gun na sinasabi nya e 'yun 'yung mga baril na pinagpapantasyahan ko ng two(2) years, duon sa Star City pa. Na-excite ako. Nakinig pa ako ng balita tungkol sa new craze na ito(actually luma na pala sya). Kaya lang nalungkot din ako after ng mga ilang question and answer portion namin ni Alvin about airsoft guns. Hindi pala plastic guns ang gamit nila dun... metal pala. At dahil metal sya, mas mahal sya. Namputsa sabi ko! Kelan pa ako makakabili nito. Bang mahal pala.
Simula nuon lalong akong naglaway sa baril. Lalo ko itong pinagpantasyahan. Madalas akong matulala sa pag-iisip. Kelan kaya? Hanggang dumating ang magandang yugto sa aking magiging maniac sa baril. Sa wakas after ng ilang beses na pagmamakaawa at pag-eexplain ke Medz... napa-OO ko rin sya. Pinayagan na rin nya akong bumili ng baril ko. Walang kasing sarap na saya ang naranasan ko. Parang feeling ko sinagot uli ako ni Medz ng matamis nyang "OO" kagaya nuong sagutin nya ako ng "OO" nine(9) years ago. Sa wakas, magkakabaril na ako. Hindi ko na mahintay ang Sabado. Gusto ko ng magpunta sa Divisoria. Haayyy.
It's not that I need to practice a headshot to someone na 'asar' ako. Wala naman akong kaaway na sobrang kailangan ko ng patayin para matahimik na ang buhay ko. Wala pa naman. Pero paminsan-minsan meron din. kaya ingat kayo... mga gago kayo!
My 'new' likings to 'reel' guns or gun started two(2) years ago pa, November of 2005. Me, Medz and Adi together with my two(2) sisters' family and my many cousins' family went to Star City for some fun. Actually the truth is, may nagbigay kay Medz ng free tickets(entrance and rides). Kaya nagkayayaan nung malaman ng mga 'uto' na libre ang ticket.
It was in this trip to Star City ng una ako(kami ng mga pinsan ko) nakakita AEGs. All plastic pa 'yung nakita namin nuon pero God... we're so impress. Gusto ko ng bumili nun time na un kaya lang ala akong makakalaro... alang pera mga cuz ko that time eh. Ignoramus(I do not know then that there was already this game sa Pilipinas) pa ako nuon sa airsoft gaming. But I already have this idea of playing those plastic AEGs duon sa manggahan namin sa bahay with my cuz. Pero malas talaga, ala talagang pera ang mga mokong kong pinsan. Simula nuon pinagpantasyahan ko na ang magkaroon ng 'baril'. Hindi talaga mawala sa isip ko. I promise to myself... "One day I shall own one of those guns... kahit anong mangyari."
And so, two(2) years later, dumating ang magandang balita sa akin. Si Alvin na ka-opisina ko is talking about this airsoft game sa place nila. He was inviting almost every guy sa opisina. As I was listening to him nalaman ko na 'yung airsost gun na sinasabi nya e 'yun 'yung mga baril na pinagpapantasyahan ko ng two(2) years, duon sa Star City pa. Na-excite ako. Nakinig pa ako ng balita tungkol sa new craze na ito(actually luma na pala sya). Kaya lang nalungkot din ako after ng mga ilang question and answer portion namin ni Alvin about airsoft guns. Hindi pala plastic guns ang gamit nila dun... metal pala. At dahil metal sya, mas mahal sya. Namputsa sabi ko! Kelan pa ako makakabili nito. Bang mahal pala.
Simula nuon lalong akong naglaway sa baril. Lalo ko itong pinagpantasyahan. Madalas akong matulala sa pag-iisip. Kelan kaya? Hanggang dumating ang magandang yugto sa aking magiging maniac sa baril. Sa wakas after ng ilang beses na pagmamakaawa at pag-eexplain ke Medz... napa-OO ko rin sya. Pinayagan na rin nya akong bumili ng baril ko. Walang kasing sarap na saya ang naranasan ko. Parang feeling ko sinagot uli ako ni Medz ng matamis nyang "OO" kagaya nuong sagutin nya ako ng "OO" nine(9) years ago. Sa wakas, magkakabaril na ako. Hindi ko na mahintay ang Sabado. Gusto ko ng magpunta sa Divisoria. Haayyy.
Monday, February 26, 2007
Angel
I don't know what happened or what's happening to me, pero this morning I just found myself hmming and/or singing this song entitled 'Angel'. It was a song sang by Joey Albert long time ago na ang nakalipas. It's an original song and it's our(me and Medz) song.
Angel by Joey Albert
Like sunshine on a rainy day
Blue sky takes away the gray
You walked into my life and happiness gain
I'll never be the same.
You speak and everything's okay
You smile and the the music plays
All of a sudden little things means so much
Even just a touch.
'Cause you're my angel
You came when I needed a friend
You're someone only heaven can send
Angel I love you...
Before, that was nung boyfriend-girlfriend days, this used to be my song for Medz she's my only 'angel' then. Pero now... dalawa na silang 'angels' in my heart. Umekstra na si Adi. I love you Mommi and Adi! Mwahhh!
Angel by Joey Albert
Like sunshine on a rainy day
Blue sky takes away the gray
You walked into my life and happiness gain
I'll never be the same.
You speak and everything's okay
You smile and the the music plays
All of a sudden little things means so much
Even just a touch.
'Cause you're my angel
You came when I needed a friend
You're someone only heaven can send
Angel I love you...
Before, that was nung boyfriend-girlfriend days, this used to be my song for Medz she's my only 'angel' then. Pero now... dalawa na silang 'angels' in my heart. Umekstra na si Adi. I love you Mommi and Adi! Mwahhh!
Friday, February 23, 2007
"KODAKAN"
Hindi ko mai-post lahat ng mga pics na kuha ko sa weblog ko na Dandan Dalandan at baka bago ako maka-post o makapag-open ng kahit na ano eh abutin ako ng siyam-siyam. But I really like my pics to be posted and seen by many. Panget man ang kuha o ang subject... basta gusto ko pa rin na i-post sa internet ang mga pics na kuha ko.
I search and search and search. Hanap dito. hanap duon. Click dito. Click doon. Hanggang makakita ako ng solusyon. Hehehe. Yahoo's! Flickr. Salamat. God is really soooo good. Gawa agad ako ng account at presto... I just made a photo blog at nakapag-post na ren ako ng ilang pictures duon. Hehehe. Nakalink na rin 'tong photo blog ko sa Dandan Dalandan ko. Ayun o sa item na 'KODAKAN'.
"Necessity is the mother of inventotions."
I search and search and search. Hanap dito. hanap duon. Click dito. Click doon. Hanggang makakita ako ng solusyon. Hehehe. Yahoo's! Flickr. Salamat. God is really soooo good. Gawa agad ako ng account at presto... I just made a photo blog at nakapag-post na ren ako ng ilang pictures duon. Hehehe. Nakalink na rin 'tong photo blog ko sa Dandan Dalandan ko. Ayun o sa item na 'KODAKAN'.
"Necessity is the mother of inventotions."
Sniper 135cc from Yamaha
These past few weeks Medz was bugging me about the idea of buying an underbone 'bike'. Yeah a motorbike. Malapit na kasi ang Holy Week at 'pag Holy Friday we(sis' and cuz') always or usually goes out of the streets looking and chasing for people or group of people na 'nagpe-penetensya'.
It has been an unwritten norms na sa aming magka-kapatid at magpi-pinsan ang pag-punta sa 'barrio(sa Cainta)' at manuod ng mga tampalasang hudyo na walang awa sa pagpalo ng sobrang kapal na sinturon(minsan kasama pa ang buckles. ouch!) sa likod ng nagki-kristo-kristuhan barkada nila na may buhat-buhat na mabigat ng kahoy na krus. Maski na maraming tao. Maski na mainit at katanghaliang tapat. Maski na nanganagsim na ang amoy ng mga batang nasa unahan mo. Maski 'penitensya' ang paghabol at pagpanuod ng 'penitensya', tuloy pa rin kame. Taon-taon ganun paren kame. Taon-taon 'nognog' kame.
Ang akala ni Medz hinde ako masyadong interested sa idea na bumili ng 'bike' before Holy Week. 'Yun ang akala nya. Ang hinde nya alam excited na akong magka-bike. Hinde rin nya alam na may pinagpipilian na akong modelo ng 'bike'. Naghanap at nagtanong na rin ako ng price, power at porma ng bagay sa aking 'bike'. But I have some financial limitations lang sa pagbili ko ng 'bike'. Sabi ni Medz hanggang 50K lang daw ang 'bike' na bibilin ko. Over and above 50K kalimutan ko na raw 'yun. Maglaway na lang daw ako. Kaya kahit patay-na-patay ako sa Yamaha's Sniper 135cc... tiis na lan ako pare. Alaws pera si Medz eh. Pero maski na kahit papaano magkaka-bike pa rin ako. Eto nga pala 'yung mga 'bikes' na pinagpipilian ko.
1. Suzuki's Smash Revolution 110cc - blue
2. Honda's Wave 100R - magenta(fave color ni Adi)
3. Honda's Bravo - 100cc - orange(people's bike 'to, eto na pinakamura eh. hehehe)
Which one kaya? Can't wait anymore na masakyan ko 'yun 'bike' ko. Isipin ko na lang na... Sniper 'yun!
Thursday, February 22, 2007
H'wag Kayong Kukuha Ng College Educational Plan
Importante ang maayos at magandang eskwelahan para maging maayos at maganda ang pag-aaral ng isang bata. Mas malaki ang porsyento na lalabas na mas magaling sa klase ang isang estudyante na nagsimulang mag-aral sa UP, Ateneo o La Salle, kaysa sa duon nakapag-aral sa mga pampublikong(lokal) paaralan. Alam kong marami ang kokontra. Marami ang hindi maniniwala. Pero anong magagawa nyo eh ito ang opinyon ko.
Hindi ko naman nilalahat pero sa tingin ko... the probability of students to excell in life is largely dictated by the kind of school their in or went to. At ang eskwelahan na 'yan ay hindi 'yung pambulikong eskwelahan(lokal) kundi 'yung mga pribado at 'yung mga nasyonal na pampublikong eskwelahan.
Nakakalungkot pero sa tingin ko iyan ang katutohanan na dapat naming harapin ni Medz ngayon malapit ng mag-elementarya si Adi. Matatapos na ni Adi ang Nursery ngayong March. Kukuha sya ng Preparatory sa June at matatapos nya 'yung ng March 2008. June 2008 may elementarya na ako.
Gusto ko sanang ipasok si Adi sa Siena pero nuong lang nakaraang gabi humihirit na sa aken si Medz, "Dad. Ah, dyan na lang naten sa Sta. Ana(public elementary school) ipasok si Adi sa elementary nya. Baka hindi natin kaya sa Siena.". Hindi ko sinagot si Medz. Napabuntong hininga ako saka ko nasabi ke Medz, "Bahala na. Dapat pala hindi college educational plan 'yung kinuha naten ke Adi. Dapat pala elementary educational plan na lang. Tsk!tsk!tsk!".
Hindi ko naman nilalahat pero sa tingin ko... the probability of students to excell in life is largely dictated by the kind of school their in or went to. At ang eskwelahan na 'yan ay hindi 'yung pambulikong eskwelahan(lokal) kundi 'yung mga pribado at 'yung mga nasyonal na pampublikong eskwelahan.
Nakakalungkot pero sa tingin ko iyan ang katutohanan na dapat naming harapin ni Medz ngayon malapit ng mag-elementarya si Adi. Matatapos na ni Adi ang Nursery ngayong March. Kukuha sya ng Preparatory sa June at matatapos nya 'yung ng March 2008. June 2008 may elementarya na ako.
Gusto ko sanang ipasok si Adi sa Siena pero nuong lang nakaraang gabi humihirit na sa aken si Medz, "Dad. Ah, dyan na lang naten sa Sta. Ana(public elementary school) ipasok si Adi sa elementary nya. Baka hindi natin kaya sa Siena.". Hindi ko sinagot si Medz. Napabuntong hininga ako saka ko nasabi ke Medz, "Bahala na. Dapat pala hindi college educational plan 'yung kinuha naten ke Adi. Dapat pala elementary educational plan na lang. Tsk!tsk!tsk!".
Huwag Manood Ng 'Blood Diamond'
Hindi ko gusto ang umaga ko ngayong araw na ito. Bakit? Read on...
Una. Tinanghali ako ng gising.
Kailangan tuwing umaga kapag may pasok sa opisina 4:30 pa lang ng umaga gising na ako at papunta na ako ng banyo para maligo. Kanina, 5:15am na ako nagising.
Pangalawa. Kupal ang driver ng FX na nasakyan ko.
Bakit ba naman kase na kung kailan ako nagmamadali dahil maiiwan na ako ng 'service' eh saka naman ako napasakay sa isang driver na walang malasakit sa pasahero nya kahit ma-late pa sila basta mapuno lang ang FX nya. FX taxi na 'SHEPHERD'... hindi na ako sasakay sayo. itaga mo 'yan sa malambot na bato.
Pangatlo. Kakarag-karag ang FX na nasakyan ko.
Hayup kang 'Shepherd' taxi(FX) ka, sa hinaba-haba ng byahe naten... hindi ka man lang pumalo ng 'kwarta(4th gear)'. Magaling ka lang manguwarta, tado ka!
Pang-apat. Kupal ang driver at kundoktor ng bus.
Pagkababa ko ng FX, Hanap agad ako ng bus papuntang Alabang. Pinara ko 'yung unang bus na dumaan. Maski aircon at medyo mahal ang bayad kinana ko na. Wag lang ako maiwan ng service namen sa Alabang(nakaalis na kase 'yung service namen sa Magallanes). Sa sobrang malas ko naman, magkamag-anak yata 'yung driver ng FX kanina at itong mga mokong na driver at kundoktor ng bus... ayun namasahero ang mga kupal pagdating ng bus sa Mantrade. Bwaka-ng-ina-nyo kayo! Tado kayo.
And finally panglima. Naiwan ako ng service sa Alabang.
Last hope ko na ang service namen sa Alabang. Pero dahil sa sobrang kupal ng mga taong nakasalamuha ko kaninang umaga... naiwan ako ng service. Gusto ko na talagang maghamon ng away kanina, grrr.
Sinuwerte din naman dahil sa ending ng adventures ko... 7:58 ako naka-swipe in ng ID sa time track ng kumpanya. Mabuti na lang at may mga oportunistang mga van drivers/owners na may sticker ng Technopark na naghihintay ng mga empleyadong naiiwan ng service. Salamat sa inyo mga gago kayo. Ang mahal ng singil nyo.
Lesson learned: Huwag manood sa gabi ng 'Blood Diamond' kapag may pasok sa opisina kinabukasan.
Una. Tinanghali ako ng gising.
Kailangan tuwing umaga kapag may pasok sa opisina 4:30 pa lang ng umaga gising na ako at papunta na ako ng banyo para maligo. Kanina, 5:15am na ako nagising.
Pangalawa. Kupal ang driver ng FX na nasakyan ko.
Bakit ba naman kase na kung kailan ako nagmamadali dahil maiiwan na ako ng 'service' eh saka naman ako napasakay sa isang driver na walang malasakit sa pasahero nya kahit ma-late pa sila basta mapuno lang ang FX nya. FX taxi na 'SHEPHERD'... hindi na ako sasakay sayo. itaga mo 'yan sa malambot na bato.
Pangatlo. Kakarag-karag ang FX na nasakyan ko.
Hayup kang 'Shepherd' taxi(FX) ka, sa hinaba-haba ng byahe naten... hindi ka man lang pumalo ng 'kwarta(4th gear)'. Magaling ka lang manguwarta, tado ka!
Pang-apat. Kupal ang driver at kundoktor ng bus.
Pagkababa ko ng FX, Hanap agad ako ng bus papuntang Alabang. Pinara ko 'yung unang bus na dumaan. Maski aircon at medyo mahal ang bayad kinana ko na. Wag lang ako maiwan ng service namen sa Alabang(nakaalis na kase 'yung service namen sa Magallanes). Sa sobrang malas ko naman, magkamag-anak yata 'yung driver ng FX kanina at itong mga mokong na driver at kundoktor ng bus... ayun namasahero ang mga kupal pagdating ng bus sa Mantrade. Bwaka-ng-ina-nyo kayo! Tado kayo.
And finally panglima. Naiwan ako ng service sa Alabang.
Last hope ko na ang service namen sa Alabang. Pero dahil sa sobrang kupal ng mga taong nakasalamuha ko kaninang umaga... naiwan ako ng service. Gusto ko na talagang maghamon ng away kanina, grrr.
Sinuwerte din naman dahil sa ending ng adventures ko... 7:58 ako naka-swipe in ng ID sa time track ng kumpanya. Mabuti na lang at may mga oportunistang mga van drivers/owners na may sticker ng Technopark na naghihintay ng mga empleyadong naiiwan ng service. Salamat sa inyo mga gago kayo. Ang mahal ng singil nyo.
Lesson learned: Huwag manood sa gabi ng 'Blood Diamond' kapag may pasok sa opisina kinabukasan.
Wednesday, February 21, 2007
Talino At Impluwensya Para Magka-Friendster Ka
Matagal-tagal na rin namang panahon na gutom at uhaw sa 'friendster' ang mga tao dito sa Hitachi. Matagal ng unknown dito sa opisina ang URL na ito, www.friendster.com.
Naka-blocked na ngayon ang friendster simula siguro ng ma-monitor ng IT na umuusok ang friendster tuwing araw ng Sabado. Araw, kung saan dapat walang pasok. Dapat na nag-o-OT sa trabaho... pero friendster pala ang inaatupag ng mga mokong na pumapasok. Ngayon wala na talagang friendster.
Ibinalik sandali ang friendster nuong two weeks ago. Sandali lang. From 12pm to 1pm lang tapos... blocked na ule. Sandali lang talaga. Sobrang sandali lang. Hindi nga ako nakapag-update kahit konti eh. Hehehe.
Pagkatapos ng ilang panahon na miss na miss na ng mga friendster fanatics dito sa opisina ang friendster... bigla nilang nakita na nakapagbukas ako ng friendster. Nakaka-update ako ng friendster. Ang mga mokong naiingit. Bukasan din sila. Pero lahat nabigo. Wala kahit isa man sa kanila ang naka-bukas. Hanggang tulo laway lang sila. Hanggang tigas-titi lang. Kaskas sa pader na lang.
Paano daw ako nagka-friendster? Sabi ko, "Talino at impluwensya, para magka-friendster ka." Nagtinginan ang mga bang-aw... "Si Yam... oo si Yam... paturo tayo ke Yam."
(Si Yam 'yung bagong lipat(last week) na ka-dept namin papunta sa IT. Kupal talaga 'tong mga taong ito oo, malay ni Yam dun. Kabago-bago pa lang nung tao dun sa IT pagagawin agad ng iligal.)
Naka-blocked na ngayon ang friendster simula siguro ng ma-monitor ng IT na umuusok ang friendster tuwing araw ng Sabado. Araw, kung saan dapat walang pasok. Dapat na nag-o-OT sa trabaho... pero friendster pala ang inaatupag ng mga mokong na pumapasok. Ngayon wala na talagang friendster.
Ibinalik sandali ang friendster nuong two weeks ago. Sandali lang. From 12pm to 1pm lang tapos... blocked na ule. Sandali lang talaga. Sobrang sandali lang. Hindi nga ako nakapag-update kahit konti eh. Hehehe.
Pagkatapos ng ilang panahon na miss na miss na ng mga friendster fanatics dito sa opisina ang friendster... bigla nilang nakita na nakapagbukas ako ng friendster. Nakaka-update ako ng friendster. Ang mga mokong naiingit. Bukasan din sila. Pero lahat nabigo. Wala kahit isa man sa kanila ang naka-bukas. Hanggang tulo laway lang sila. Hanggang tigas-titi lang. Kaskas sa pader na lang.
Paano daw ako nagka-friendster? Sabi ko, "Talino at impluwensya, para magka-friendster ka." Nagtinginan ang mga bang-aw... "Si Yam... oo si Yam... paturo tayo ke Yam."
(Si Yam 'yung bagong lipat(last week) na ka-dept namin papunta sa IT. Kupal talaga 'tong mga taong ito oo, malay ni Yam dun. Kabago-bago pa lang nung tao dun sa IT pagagawin agad ng iligal.)
Mareng(feeling) Chon(a)
Isa sa mga kokonting ninang ni Adi sa binyag si mareng(feeling) Chon(a). Dati syang boss ni Medz sa Fil-estate(Splash Island). Maganda siguro ang bonding nila kaya siguro maski nagsara ng ang Splash Island, oks pa rin sila sa isa't-isa.
Matagal ko na syang hindi nakikita. First and last time ko 'atang nakasama sya eh nung binyagan si Adi sa Batangas pa hah! After that, hindi ko na sya nakasama pa. Pero si Medz may constant communication pa ren sa kanya. At least once a year nagkakasama pa sila(taon-taon kayang namamapasko si Adi sa kanya hehehe).
Bali-balita lang ang naririrnig ko sa kanya from Medz. Until nalaman ko nga na nasa San Miguel Corp. na pala ang ninang ni Adi. Hanep, naka-bigtime ng ninang si Adi ko ah! Days, months and years have past until malaman ko sa kwento ni Medz na magre-resign nga raw si mareng Chon(a) sa San Miguel Corp. Sabi ko sa sarili ko, sayang naman minsan lang nga magkaroon ng bigtime na ninang ang anak ko mauunsyami pa ata. But anyways, hanggang end na lang daw this month si mareng Chon(a) sa San Miguel Corp., kaya sabi nya ke Medz i-dalaw daw minsan si Adi sa opisina nya at may regalo daw sya ke Adi. Excited si Medz pero mas excited si Adi. May problema lang si Medz... kelan kaya kame makakadalaw ke mareng Chon(a)?
Hindi magawang um-absent these past few days si Medz sa opisina nila, kakapromote pa lang nya... nakakahiya. Hindi lang 'yun, tatlo na 'yung nag-resign sa department nila na sya ngayon ang gumagawa ng trabaho. Sa aken walang problema ang pag-absent... kapalan lang nga ng mukha. Matagal na 'yung imbitasyon ni mareng Chon(a) pero kahapon lang kame nagka-time ni Medz at Adi na makadalaw ke mareng Chon(a). Isiningit lang namin after namin makipaglibing sa tiya ko. Hehehe.
Tama nga ang kasabihan, "Sa hinaba-haba ng prosisyon, sa simbahan din ang tuloy."
Matagal ko na syang hindi nakikita. First and last time ko 'atang nakasama sya eh nung binyagan si Adi sa Batangas pa hah! After that, hindi ko na sya nakasama pa. Pero si Medz may constant communication pa ren sa kanya. At least once a year nagkakasama pa sila(taon-taon kayang namamapasko si Adi sa kanya hehehe).
Bali-balita lang ang naririrnig ko sa kanya from Medz. Until nalaman ko nga na nasa San Miguel Corp. na pala ang ninang ni Adi. Hanep, naka-bigtime ng ninang si Adi ko ah! Days, months and years have past until malaman ko sa kwento ni Medz na magre-resign nga raw si mareng Chon(a) sa San Miguel Corp. Sabi ko sa sarili ko, sayang naman minsan lang nga magkaroon ng bigtime na ninang ang anak ko mauunsyami pa ata. But anyways, hanggang end na lang daw this month si mareng Chon(a) sa San Miguel Corp., kaya sabi nya ke Medz i-dalaw daw minsan si Adi sa opisina nya at may regalo daw sya ke Adi. Excited si Medz pero mas excited si Adi. May problema lang si Medz... kelan kaya kame makakadalaw ke mareng Chon(a)?
Hindi magawang um-absent these past few days si Medz sa opisina nila, kakapromote pa lang nya... nakakahiya. Hindi lang 'yun, tatlo na 'yung nag-resign sa department nila na sya ngayon ang gumagawa ng trabaho. Sa aken walang problema ang pag-absent... kapalan lang nga ng mukha. Matagal na 'yung imbitasyon ni mareng Chon(a) pero kahapon lang kame nagka-time ni Medz at Adi na makadalaw ke mareng Chon(a). Isiningit lang namin after namin makipaglibing sa tiya ko. Hehehe.
Tama nga ang kasabihan, "Sa hinaba-haba ng prosisyon, sa simbahan din ang tuloy."
Not Even A Sweat
Success!
Naka-absent ako kahapon. Nakapaglibing ako sa tiya ko. How did I do it? Ganito 'yun.
Like what I have planned nung Monday ng hapon, hindi muna ako nagpaalam sa boss ko re: dun sa plan ko na pag-absent kahapon. What I did is, pagdating ko sa bahay tsaka ako nag-compose ng text. Inabot nga ng dalawang text dahil sa haba ng explanation ko eh. Dalawang beses ko pang isinend huh!
I was expecting na walang ng problema sa boss ko dahil two times na nga ako nag-text nung gabi sa kanya na a-absent ako dahil nga makikipaglibing ako. Aba eh mantakin mo na nung tanghali na nung day ng libing habang nasa simbahan kame eh bigla nag-text si boss at tinatanong ba't hindi raw ako pumasok. Na-hindot na. Problema. Tawag agad ako sa boss ko... explain ako. Mabuti naman naniwala. Narinig siguro 'yung mga iyakan sa background.
Lesson of the story: Iwasan maging habitual absentee. Tingnan mo ako, hirap na hirap mag-isip ng dahilan 'pag need talagang um-absent. Absent din kasi ako nung last week, Friday. Hehehe.
Naka-absent ako kahapon. Nakapaglibing ako sa tiya ko. How did I do it? Ganito 'yun.
Like what I have planned nung Monday ng hapon, hindi muna ako nagpaalam sa boss ko re: dun sa plan ko na pag-absent kahapon. What I did is, pagdating ko sa bahay tsaka ako nag-compose ng text. Inabot nga ng dalawang text dahil sa haba ng explanation ko eh. Dalawang beses ko pang isinend huh!
I was expecting na walang ng problema sa boss ko dahil two times na nga ako nag-text nung gabi sa kanya na a-absent ako dahil nga makikipaglibing ako. Aba eh mantakin mo na nung tanghali na nung day ng libing habang nasa simbahan kame eh bigla nag-text si boss at tinatanong ba't hindi raw ako pumasok. Na-hindot na. Problema. Tawag agad ako sa boss ko... explain ako. Mabuti naman naniwala. Narinig siguro 'yung mga iyakan sa background.
Lesson of the story: Iwasan maging habitual absentee. Tingnan mo ako, hirap na hirap mag-isip ng dahilan 'pag need talagang um-absent. Absent din kasi ako nung last week, Friday. Hehehe.
Monday, February 19, 2007
Boss Absent Po Ako Tom
Libing ng tiya Alice ko bukas, ala-una ng tanghali. Kailangan kong makipaglibing or else... tampo nito tatay ko.
Problema ko ngayon kung paano ako magpapaalam sa boss ko(ke Myla). Kaka-absent ko lang nuong Biernes last week. Ako kasi sumama ke Adi sa Sportsfest nya sa school nila. Busy kasi tatay(kakamatay lang ng tiya Alice). Paano ba? Malamang hindi ako payagan nito eh. Bahala na bukas.
Eh ano kaya kung tumawag o mag-text ako ke boss mamaya pagdating ko sa bahay. Then sabihin ko naa-absent ako, kasi nga now ko lang nalaman na bukas na pala ang libing. Eh nagagalit ang tatay ko 'pag hindi kami nakipaglibing lahat. Pwede kaya 'yun? Bahala na mamaya o kaya bahala na bukas.
Mahirap talaga maging isang hamak ng Engineer lang. Kelan kaya ko magiging boss?
Problema ko ngayon kung paano ako magpapaalam sa boss ko(ke Myla). Kaka-absent ko lang nuong Biernes last week. Ako kasi sumama ke Adi sa Sportsfest nya sa school nila. Busy kasi tatay(kakamatay lang ng tiya Alice). Paano ba? Malamang hindi ako payagan nito eh. Bahala na bukas.
Eh ano kaya kung tumawag o mag-text ako ke boss mamaya pagdating ko sa bahay. Then sabihin ko naa-absent ako, kasi nga now ko lang nalaman na bukas na pala ang libing. Eh nagagalit ang tatay ko 'pag hindi kami nakipaglibing lahat. Pwede kaya 'yun? Bahala na mamaya o kaya bahala na bukas.
Mahirap talaga maging isang hamak ng Engineer lang. Kelan kaya ko magiging boss?
Budbod ni Pusa
Since pyesta samen at wala kaming handa... ibig sabihin wala kaming pagkain para sa tanghalian namen.
Ako, si Medz, si Adi kasama ang Nanay ko at si Lorie(kapatid ko) at si Yessha(anak ni Lorie)... lumabas kame ng bahay, tanghali kahapon. Ang aming misyon... maghanap ng lugar na makakainan. Sakay ng tricycle, pumunta kame sa 'budboran' ni pusa, sa kanto ng Morga at 'nung kalsada sa may Video City.
Nakakain na kame nina Medz at Adi dito. Nagutom kasi kami nung isang gabing tumutingin-tingin kame ng mga tinda-tinda sa pali-paligid ng munisipyo. Eh nakita namen na medyo parang maraming tao dun sa likod ng kainan ni 'Dho'. So, silip naman kame. 'Yun nga, 'yun pala 'yung pinagkakaguluhan dun. Waiting ang mga tao para makaupo at makakainin ng 'budbod' ni pusa.
Maliliit lang 'yung lugar. Limang lamesa lang na square na apatan ang naka pwesto sa loob, dikit dikit na 'yon ha. Order kami ni Medz ng 'pork budbod', 'tapsilog' naman ke Adi. Habang naghihintay sa pagdating ng pagkain namen, binigyan muna kami ng naka-shorts na batang waitress ng sabaw ng nilagang baboy. Ayos naman ang sabaw, masarap. Hindi tubig na nilagyan lang ng 'pork bouillon'. Tapos, isinerve na samen 'yung drinks namen. Sago at gulaman saken(sarap... lamig!) 'tropicana' na naman ke Medz, share na lang sila ni Adi. Ayaw namen ni Medz na painumin ng tubig dun si Adi... mahirap na, baka madale pa nang 'amoebiasis o LBM' ang anak ko.
After ilang commercials sa TV at isang election campaign ads ni Manny Villar, dumating din ang pagkain namin. Oks naman ang luto, pati presentasyon. Naka-serve ang 'budbod' sa isang native rattan plate na may nakapatong na dahon ng saging. Kumpleto ang condiments. May toyo, suka, asin, ketsup, kalamansi at chilli paste(sawsawan ng siomai sa Chowking). Ito ang nagpaiba sa 'budbod' ni pusa sa ibang mga 'budboran' sa Taytay... ang kanilang libreng chilli paste. Mabilis namin naubos ang pagkain. Nagbayad agad si Medz kasi nga nakakahiya dun sa mga waiting sa labas kung magtatagal pa kame sa loob. Mura lang ang pagkain ke pusa, kaya sabi namin ni Medz... 'Babalik kami at Kakaini Ka!'.
Mag-aalas tres ng hapon ng dumating kame sa 'budboran' ni pusa. Sa kamalasang palad... sarado ang kainan ni pusa. Pwedeng pyesta at may bisita si pusa kaya sarado ang kainan nya o di kaya eh sa gabi lang talaga nagbubukas ng 'budboran' si pusa. Sa sobrang inis at gutom namen, punta kami dun sa 'budboran' sa baba ng simbahan.
Kahit halos panay sinangag lang ang 'budbod' dito... pinilit na lang namen na kainin. No choice eh. Magugutom kame. Wala kaming handa eh. Kaya sa susunod na pyesta... maghahanda na kame, maski para man lang sa sarili namen.
Ako, si Medz, si Adi kasama ang Nanay ko at si Lorie(kapatid ko) at si Yessha(anak ni Lorie)... lumabas kame ng bahay, tanghali kahapon. Ang aming misyon... maghanap ng lugar na makakainan. Sakay ng tricycle, pumunta kame sa 'budboran' ni pusa, sa kanto ng Morga at 'nung kalsada sa may Video City.
Nakakain na kame nina Medz at Adi dito. Nagutom kasi kami nung isang gabing tumutingin-tingin kame ng mga tinda-tinda sa pali-paligid ng munisipyo. Eh nakita namen na medyo parang maraming tao dun sa likod ng kainan ni 'Dho'. So, silip naman kame. 'Yun nga, 'yun pala 'yung pinagkakaguluhan dun. Waiting ang mga tao para makaupo at makakainin ng 'budbod' ni pusa.
Maliliit lang 'yung lugar. Limang lamesa lang na square na apatan ang naka pwesto sa loob, dikit dikit na 'yon ha. Order kami ni Medz ng 'pork budbod', 'tapsilog' naman ke Adi. Habang naghihintay sa pagdating ng pagkain namen, binigyan muna kami ng naka-shorts na batang waitress ng sabaw ng nilagang baboy. Ayos naman ang sabaw, masarap. Hindi tubig na nilagyan lang ng 'pork bouillon'. Tapos, isinerve na samen 'yung drinks namen. Sago at gulaman saken(sarap... lamig!) 'tropicana' na naman ke Medz, share na lang sila ni Adi. Ayaw namen ni Medz na painumin ng tubig dun si Adi... mahirap na, baka madale pa nang 'amoebiasis o LBM' ang anak ko.
After ilang commercials sa TV at isang election campaign ads ni Manny Villar, dumating din ang pagkain namin. Oks naman ang luto, pati presentasyon. Naka-serve ang 'budbod' sa isang native rattan plate na may nakapatong na dahon ng saging. Kumpleto ang condiments. May toyo, suka, asin, ketsup, kalamansi at chilli paste(sawsawan ng siomai sa Chowking). Ito ang nagpaiba sa 'budbod' ni pusa sa ibang mga 'budboran' sa Taytay... ang kanilang libreng chilli paste. Mabilis namin naubos ang pagkain. Nagbayad agad si Medz kasi nga nakakahiya dun sa mga waiting sa labas kung magtatagal pa kame sa loob. Mura lang ang pagkain ke pusa, kaya sabi namin ni Medz... 'Babalik kami at Kakaini Ka!'.
Mag-aalas tres ng hapon ng dumating kame sa 'budboran' ni pusa. Sa kamalasang palad... sarado ang kainan ni pusa. Pwedeng pyesta at may bisita si pusa kaya sarado ang kainan nya o di kaya eh sa gabi lang talaga nagbubukas ng 'budboran' si pusa. Sa sobrang inis at gutom namen, punta kami dun sa 'budboran' sa baba ng simbahan.
Kahit halos panay sinangag lang ang 'budbod' dito... pinilit na lang namen na kainin. No choice eh. Magugutom kame. Wala kaming handa eh. Kaya sa susunod na pyesta... maghahanda na kame, maski para man lang sa sarili namen.
Pyestang Tuyo
Kahapon, Linggo... ang pyesta sa amen, sa Taytay.
Kahapon din ang unang pyesta na wala kaming handa.
We didn't even bother to make handa, kasi alam namen ala namang kaming bisita.
Isa pa... busy kame. Wala na kaming time para magluto pa.
At ang pinaka-importante... wala kaming pera. No money. Ala ching. Alang atik.
'Kala ko pasko lang ang natutuyo... pati rin pala pyesta.
Kahapon din ang unang pyesta na wala kaming handa.
We didn't even bother to make handa, kasi alam namen ala namang kaming bisita.
Isa pa... busy kame. Wala na kaming time para magluto pa.
At ang pinaka-importante... wala kaming pera. No money. Ala ching. Alang atik.
'Kala ko pasko lang ang natutuyo... pati rin pala pyesta.
Thursday, February 15, 2007
You Rest-In-Peace Tiya Alice
I will be absent tomorrow. Kailangan kong samahan si Adi sa Sportsfest ng school nila. Not because awardee sya. Its just that, walang maghahatid, susundo at makakasama sya sa Sportsfest nila.
Busy ang tatay ko simula bukas hanggang hindi pa... naililibing ang tiya Alice ko. She died yesterday(last night), Valentines day. Heart ailment and its many complications ang tumalo sa tiya ko. She was supposed to be brought to the hospital that day. Kasi nga medyo hindi na maganda ang lagay. Nasabi nga saken ni Medz kagabi, while we where having our Valentines dinner(yup! natuloy po) somewhere there sa Coliseum Circle, na nagsabi nga raw ang tatay ko ke Medz na pautang ng pera kasi nga dadalhin sa doktor ang tiya ko. Alang pera si Medz nung umaga kaya sabi nya sa hapon na lang pag-uwi nya. Ayun na nga, hindi na umabot yung pera uutangin sana ng tatay ko para sa pagpapa-doktor ng sister nya.
Anyways, siguro masaya na rin ang tiya Alice ko kung nasaan man siya ngayon. Matagal na rin naman ang paghihirap nya dito nung mga panahon na may sakit sya. She deserves a comfort place din naman up there in heaven. May you rest in peace tiya Alice. Nga pala, hindi man nagamit 'yung parang hinihiram ng tatay ko ke Medz sa ospital malamang... sa kape, pandesal, zesto at mani na lang magamit 'yung pera.
Busy ang tatay ko simula bukas hanggang hindi pa... naililibing ang tiya Alice ko. She died yesterday(last night), Valentines day. Heart ailment and its many complications ang tumalo sa tiya ko. She was supposed to be brought to the hospital that day. Kasi nga medyo hindi na maganda ang lagay. Nasabi nga saken ni Medz kagabi, while we where having our Valentines dinner(yup! natuloy po) somewhere there sa Coliseum Circle, na nagsabi nga raw ang tatay ko ke Medz na pautang ng pera kasi nga dadalhin sa doktor ang tiya ko. Alang pera si Medz nung umaga kaya sabi nya sa hapon na lang pag-uwi nya. Ayun na nga, hindi na umabot yung pera uutangin sana ng tatay ko para sa pagpapa-doktor ng sister nya.
Anyways, siguro masaya na rin ang tiya Alice ko kung nasaan man siya ngayon. Matagal na rin naman ang paghihirap nya dito nung mga panahon na may sakit sya. She deserves a comfort place din naman up there in heaven. May you rest in peace tiya Alice. Nga pala, hindi man nagamit 'yung parang hinihiram ng tatay ko ke Medz sa ospital malamang... sa kape, pandesal, zesto at mani na lang magamit 'yung pera.
Subscribe to:
Posts (Atom)
