Divisoria, Here I Come

I really like having guns or gun, at least. Be it real or reel, kahit ano, papatulan ko.

It's not that I need to practice a headshot to someone na 'asar' ako. Wala naman akong kaaway na sobrang kailangan ko ng patayin para matahimik na ang buhay ko. Wala pa naman. Pero paminsan-minsan meron din. kaya ingat kayo... mga gago kayo!

My 'new' likings to 'reel' guns or gun started two(2) years ago pa, November of 2005. Me, Medz and Adi together with my two(2) sisters' family and my many cousins' family went to Star City for some fun. Actually the truth is, may nagbigay kay Medz ng free tickets(entrance and rides). Kaya nagkayayaan nung malaman ng mga 'uto' na libre ang ticket.

It was in this trip to Star City ng una ako(kami ng mga pinsan ko) nakakita AEGs. All plastic pa 'yung nakita namin nuon pero God... we're so impress. Gusto ko ng bumili nun time na un kaya lang ala akong makakalaro... alang pera mga cuz ko that time eh. Ignoramus(I do not know then that there was already this game sa Pilipinas) pa ako nuon sa airsoft gaming. But I already have this idea of playing those plastic AEGs duon sa manggahan namin sa bahay with my cuz. Pero malas talaga, ala talagang pera ang mga mokong kong pinsan. Simula nuon pinagpantasyahan ko na ang magkaroon ng 'baril'. Hindi talaga mawala sa isip ko. I promise to myself... "One day I shall own one of those guns... kahit anong mangyari."

And so, two(2) years later, dumating ang magandang balita sa akin. Si Alvin na ka-opisina ko is talking about this airsoft game sa place nila. He was inviting almost every guy sa opisina. As I was listening to him nalaman ko na 'yung airsost gun na sinasabi nya e 'yun 'yung mga baril na pinagpapantasyahan ko ng two(2) years, duon sa Star City pa. Na-excite ako. Nakinig pa ako ng balita tungkol sa new craze na ito(actually luma na pala sya). Kaya lang nalungkot din ako after ng mga ilang question and answer portion namin ni Alvin about airsoft guns. Hindi pala plastic guns ang gamit nila dun... metal pala. At dahil metal sya, mas mahal sya. Namputsa sabi ko! Kelan pa ako makakabili nito. Bang mahal pala.

Simula nuon lalong akong naglaway sa baril. Lalo ko itong pinagpantasyahan. Madalas akong matulala sa pag-iisip. Kelan kaya? Hanggang dumating ang magandang yugto sa aking magiging maniac sa baril. Sa wakas after ng ilang beses na pagmamakaawa at pag-eexplain ke Medz... napa-OO ko rin sya. Pinayagan na rin nya akong bumili ng baril ko. Walang kasing sarap na saya ang naranasan ko. Parang feeling ko sinagot uli ako ni Medz ng matamis nyang "OO" kagaya nuong sagutin nya ako ng "OO" nine(9) years ago. Sa wakas, magkakabaril na ako. Hindi ko na mahintay ang Sabado. Gusto ko ng magpunta sa Divisoria. Haayyy.

Huwag Manood Ng 'Blood Diamond'

Hindi ko gusto ang umaga ko ngayong araw na ito. Bakit? Read on...

Una. Tinanghali ako ng gising.
Kailangan tuwing umaga kapag may pasok sa opisina 4:30 pa lang ng umaga gising na ako at papunta na ako ng banyo para maligo. Kanina, 5:15am na ako nagising.

Pangalawa. Kupal ang driver ng FX na nasakyan ko.
Bakit ba naman kase na kung kailan ako nagmamadali dahil maiiwan na ako ng 'service' eh saka naman ako napasakay sa isang driver na walang malasakit sa pasahero nya kahit ma-late pa sila basta mapuno lang ang FX nya. FX taxi na 'SHEPHERD'... hindi na ako sasakay sayo. itaga mo 'yan sa malambot na bato.

Pangatlo. Kakarag-karag ang FX na nasakyan ko.
Hayup kang 'Shepherd' taxi(FX) ka, sa hinaba-haba ng byahe naten... hindi ka man lang pumalo ng 'kwarta(4th gear)'. Magaling ka lang manguwarta, tado ka!

Pang-apat. Kupal ang driver at kundoktor ng bus.
Pagkababa ko ng FX, Hanap agad ako ng bus papuntang Alabang. Pinara ko 'yung unang bus na dumaan. Maski aircon at medyo mahal ang bayad kinana ko na. Wag lang ako maiwan ng service namen sa Alabang(nakaalis na kase 'yung service namen sa Magallanes). Sa sobrang malas ko naman, magkamag-anak yata 'yung driver ng FX kanina at itong mga mokong na driver at kundoktor ng bus... ayun namasahero ang mga kupal pagdating ng bus sa Mantrade. Bwaka-ng-ina-nyo kayo! Tado kayo.

And finally panglima. Naiwan ako ng service sa Alabang.
Last hope ko na ang service namen sa Alabang. Pero dahil sa sobrang kupal ng mga taong nakasalamuha ko kaninang umaga... naiwan ako ng service. Gusto ko na talagang maghamon ng away kanina, grrr.

Sinuwerte din naman dahil sa ending ng adventures ko... 7:58 ako naka-swipe in ng ID sa time track ng kumpanya. Mabuti na lang at may mga oportunistang mga van drivers/owners na may sticker ng Technopark na naghihintay ng mga empleyadong naiiwan ng service. Salamat sa inyo mga gago kayo. Ang mahal ng singil nyo.

Lesson learned: Huwag manood sa gabi ng 'Blood Diamond' kapag may pasok sa opisina kinabukasan.

Talino At Impluwensya Para Magka-Friendster Ka

Matagal-tagal na rin namang panahon na gutom at uhaw sa 'friendster' ang mga tao dito sa Hitachi. Matagal ng unknown dito sa opisina ang URL na ito, www.friendster.com.

Naka-blocked na ngayon ang friendster simula siguro ng ma-monitor ng IT na umuusok ang friendster tuwing araw ng Sabado. Araw, kung saan dapat walang pasok. Dapat na nag-o-OT sa trabaho... pero friendster pala ang inaatupag ng mga mokong na pumapasok. Ngayon wala na talagang friendster.

Ibinalik sandali ang friendster nuong two weeks ago. Sandali lang. From 12pm to 1pm lang tapos... blocked na ule. Sandali lang talaga. Sobrang sandali lang. Hindi nga ako nakapag-update kahit konti eh. Hehehe.

Pagkatapos ng ilang panahon na miss na miss na ng mga friendster fanatics dito sa opisina ang friendster... bigla nilang nakita na nakapagbukas ako ng friendster. Nakaka-update ako ng friendster. Ang mga mokong naiingit. Bukasan din sila. Pero lahat nabigo. Wala kahit isa man sa kanila ang naka-bukas. Hanggang tulo laway lang sila. Hanggang tigas-titi lang. Kaskas sa pader na lang.

Paano daw ako nagka-friendster? Sabi ko, "Talino at impluwensya, para magka-friendster ka." Nagtinginan ang mga bang-aw... "Si Yam... oo si Yam... paturo tayo ke Yam."

(Si Yam 'yung bagong lipat(last week) na ka-dept namin papunta sa IT. Kupal talaga 'tong mga taong ito oo, malay ni Yam dun. Kabago-bago pa lang nung tao dun sa IT pagagawin agad ng iligal.)

Not Even A Sweat

Success!

Naka-absent ako kahapon. Nakapaglibing ako sa tiya ko. How did I do it? Ganito 'yun.

Like what I have planned nung Monday ng hapon, hindi muna ako nagpaalam sa boss ko re: dun sa plan ko na pag-absent kahapon. What I did is, pagdating ko sa bahay tsaka ako nag-compose ng text. Inabot nga ng dalawang text dahil sa haba ng explanation ko eh. Dalawang beses ko pang isinend huh!

I was expecting na walang ng problema sa boss ko dahil two times na nga ako nag-text nung gabi sa kanya na a-absent ako dahil nga makikipaglibing ako. Aba eh mantakin mo na nung tanghali na nung day ng libing habang nasa simbahan kame eh bigla nag-text si boss at tinatanong ba't hindi raw ako pumasok. Na-hindot na. Problema. Tawag agad ako sa boss ko... explain ako. Mabuti naman naniwala. Narinig siguro 'yung mga iyakan sa background.

Lesson of the story: Iwasan maging habitual absentee. Tingnan mo ako, hirap na hirap mag-isip ng dahilan 'pag need talagang um-absent. Absent din kasi ako nung last week, Friday. Hehehe.

Vertical Utot Pataas!

Monday ako nag-ribbon cutting ng aking(actually its me and Medz) 'self-imposed-low-carb-diet-program'. The first day was fine. I was able to finish the day na konting intake lang ng carbo ang ginawa ko. At okay lang naman ang feeling. Wala ako naramdaman na kakaiba, considering the sudden change in food/eating habit. Salamat naman.

But the second day of my 'low carb' diet was entirely different from my first day. I felt something wrong happening sa loob ng small at large intestine ko. Parang may mga kumukulong mainit na lava sa loob ng tyan ko na anytime eh sasabog ng sobrang lakas. Pruuuttt! Nautot ako. Medyo malakas. Buti na lang walang tao. Walang nakarinig. Walang naka amoy. Patuloy pa rin ang pagkulo ng magma sa loob ng tyan ko. Punta ako sa workplace ko. Umupo ako sa upuan ko. Feel na feel ko 'yung bawat tibok ng puso ko. Namputsa mauutot na naman ako. Pinigil kong lumabas. Hindi ako huminga. Buti naman nadala sa pakiusap... hindi sumabog ang lava. Yahoo! Pero teka, ano ito? Mukang nagpipilit na naman lumabas ang utot ko. huminga ako ng malalim. Pinigil ko ang hininga ko. Hindi ako kumikilos. Palakas ng palakas ang tibok ng puso ko. Kaya lang hindi ko na talaga kaya... kaya nag decide na akong ilabas voluntarily ang utot ko. Tutal kokonti naman ang tao, pede na siguro. Basta walang tunog! Huminga uli ako ng malalim. Tapos, dahan-dahan kinuntrol ang paglabas ng utot ko. Nakisama naman. Unti-unti nga syang lumabas sa kanyang lungga. Panalo... walang tunog! Yes! Kaya lang, nagka-problema ang utot ko. Pagkalabas nya ng puwet ko, wala syang madaanan diretso palabas sa brief ko and eventually sa pantalon ko. Naghanap sya ng way. Swerte naman at nakakakita sya ng way pataas. Nakalabas sya sa brief at pantalon ko(ng walang ingay), pataas between my spine and my brief at pantalon. Umangat ang utot ko sa ere... vertically... pataas. Mga two(2) seconds pa lang sya sa earth ng may marinig akong,

"Dan 'yung build.p..l...a....nnn. Pwe ano 'yun?", medyo medium voice na reaksyon ni Myla(boss ko).
"Umutot ka Dan?", nahihiya na this time na boses nya habang namumula ang muka sa hiya at tawa.
Tumingin ako ke boss at tumango sabay sabi... "Sorry."

Ang baho talaga... kahit anong tago mo pa dyan, lalabas at malalaman pa rin 'yan. Iba't-iba lang nga ang projectile. Pero parang mas okay 'pag... vertical pataas!

The Agony Of A Cellphoneless Man

Wala akong cellphone kase... wala akong cellphone! Ewan ko nga ba, basta simula nung ma-drain 'yung battery nung huling cellphone ko, hindi pa ako nagkaka-cellphone. Pero nakakatawa, kasi mula noon hanggang kagabi hindi ko na mi-miss ang cellphone ko.

Inimbitahan kami(dito sa opisina) ni Shelly na magpunta sa kanila kasi daw birthday ni Kyla(anak nila ni Pet). Marami-rami rin kaming nagpunta. Si Dennis(Adonis), Vivs(Voovs), Salia(Doria), Myla(boss ko), Mariz(w/ Kevin), Tin(tin), Evie(ebok), Myra(len), Jubai(Ann), Rizz(pizza) at Mike(Dadoodz). Six(6pm) kami umalis sa opisina at nag stay kame kina Shelly hanggang eight(8pm), just in time para makabalik kami sa Hitachi para sa outgoing ng 8pm na shuttle service... para makauwi na.

Nakarating ako sa bahay ng tama lang sa oras. Hindi maaga, hindi naman late. Ayos laang! Katok ako, walang sumasagot. Katok uli, wala paren. Katok!katok!katok!... sa wakas bumukas din ang pinto. Kiss ako ke Medz, den diretso muna ako sa banyo para umihe. Paglabas ko, kinuwento ko ke Medz na nagpunta kami(mga ka-opisina) kina Shelly dahil nga birthday ni Kyla. Nagbago ang mood ng asawa ko. Parang alam ko na ang mangyayare. Isang pamilyar na pangyayare.

"Hah! Eh ba't 'di ka nagpaalam saken?", unang tanong ni Medz. Tapos sunod-sunod na...
"Sinong kasama mo?".
"Nag-date ka noh?".
"Umuna ka na sa Valentines noh?"
"Umamin ka na?". Sunod-sunod na tanong na parang BBs na lumalabas sa barrel ng M15 na airsoft gun ni Pet.

Hinayaan ko munang mag stable ang emotions ni Medz tsaka ako dumiga...
"Walang tama sa lahat ng sinabi mo. Grrr!", simula ko. "Ano ka ba? Madali lang naman i-verify kung totoo ang sinabi ko e. Tawagan mo si Shelly... now na. Para malaman mo kung totoo o hinde.", tinapos ko na ang speech ko.

Ang ending... isang maiinit na umaga(madaling araw na nun eh) ng Valentines day para sa amin ni Medz. Pero sa mga pagkakataong ganito ko nami-miss ang cellphone ko. Kung may cellphone lang ako edi sana hindi na ako umubos ng effort at talino para magpaliwanag at mapaniwala si Medz sa mga sinasabi ko. Tit! tat! tit! tat!... teka may text ata ako. Susme! cellphone pala ni aRChie 'yun. Nakalimutan ko... wala pala akong cellphone. Miss ko na talaga cellphoe ko!

Mabilis Ang Pagtanda 'Pag May Pera Ka

Kahapon nagpunta kaming lahat dito sa opisina sa birthday ni Kyla, anak nina Shelly(ka-opisina ko) at Pet(dati kong ka-opisina). Tatlong taon na 'yung bata, pero sabi ni Pet actually four years old na daw ang anak nya. Kasi daw nakakadalawang celebration na daw si Kyla ng birthday ngayon taon. 'Nung Saturday 'yung 3rd bithday at kahapon naman 'yung 4th. Ganun?

Naisip ko, pwede palang pabilisin ang pagtanda basta... may PERA ka! Happy 3rd birthday Kyla from Ate Adi.

Coffee Break(the rules!)

"Please be reminded that all pantry supplies are for Japanese expats and Managers only. Thank you. - EWS"

Hayyy! Good news mga padres and madres, I survived the first day of our(me and Medz) 'low carb diet'. I ate minamal amount of carbohydrates. Oks naman ang feeling. Walang masyadong unsual reaction/s and katawan ko, including itong tyan ko. I was actually much more concern sa reaction ng tyan ko sa bagong food intakes nya eh. I was expecting na maninibago 'tong tyan ko. Buti naman hindi... at least fot now.

Mahirap talagang mag-diet. I am telling you guys mahirap - sobra! Hindi ako nag-breakfast kanina because, syempre nga... alam nyo na, diet tayo eh. Pero kakapwesto ko pa lang sa table ko eh, parang kumukulo na ang mahal kong tyan. 'Yung kulong parang gustong butasin ang tyan ko sa gutom. Actually, naririnig ko nga 'yung kulo eh. Parang utot na nahihiya ang sounds nya lalo't pag iba ang makakarinig. So dahil sa kailangan kong i-satisfy ang tyan ko, I search for some food dito sa sobrang gulong drawer ko. Tingin doon, bukas dito. Halungkat doon, amoy doon. 15 minutes or more had past pero wala akong nakitang 'food for the boiling stomach'. Then suddenly... *think*, KAPE yeah COFFEE... coffee na lang dear. And there I go... sa pantry.

Matagal na akong nagka-kape sa pantry namen sa opisina. Matagal na talaga. As in sobrang tagal na. At sobrang tagal ko na rin alam na, hindi ako Manager at lalong hindi ako Hapon, but who cares! Ako lang siguro ang engineer na may guts(o kapal na mukha) na lapastanganin ang mga supplies sa pantry 'pag ganitong kulo-kulo ang tyan ko sa gutom or 'pag sobrang mamatay na ako sa antok. Pero nagagawa ko lang 'yun pag walang taong makakakita saken.

Pagpasok ko sa pantry walang tao(swerte) maliban lang ke Beth(malas) na taga-hugas ng mga maruruming mugs at ibang utensils na iniwan ng mga mokong na Japs at Managers. Hawak ko ang aking thermal tumbler... nagkatinginan kame ni Beth. Eye to eye. Mata sa mata. Nang biglang kumurap sya, senyales na 'yun para sabihin ko ang gusto kong gawin kanina pa, "Beth hah! magalit ka na kung magagalit ka.", sabi ko habang naka tinging pa rin ako sa kanya. Medyo kinabahan siguro si Beth. Labasan ang butil-butil na pawis sa leeg, noo at ibabaw ng labi. Kailangan ko ng gawin 'to kaya sinabi ko uli ke Beth, "Magkakape ako... engeng kape. Kulo-kulo na ang tyan ko sa gutom." Napahinga ng malalim si Beth sabay sabi na tila baga pabulong, "Kuha na lang kayo dyan Sir. 'Wag nyo lang ita-timing na me ibang tao. Alam nyo na(sabay turo sa papel na nakapaskil sa pader malapit sa electric airpot)."

"Please be reminded that all pantry supplies are for Japanese expats and Managers only. Thank you. - EWS"