Dede Lang Ang Katapat

Matagal-tagal na rin ako na nakauwi from my 10-month working stints in SG. At paunti-unti... nababawasan na rin ang ehemmm... yaman ko! Hehehe.

Kailangan ko ng kumita... sa abroad man o dito sa Pinas. Nag-iisip ako ng mapagkikitaan. Eto ang mga nasa isip ko:
- sari-sari store
- karenderia
- t-shirt printing

Pede rin na manan na:
- masahehan
- videokehan
- bilyaran
Nakaka-utong mag-isip ng mag-isip... hehehe. Pag-artistahin ko na lang siguro ang bunso ko... malaki pa ang kita ko... dede lang ang katapat!

COKE or PEPSI?

Katatapos lang namin kumain ng tanghalian. Pritong galunggong na maliliit, na sa sobrang liit eh para nang piniritong butiki, at kamatis na sawsawan. At kanina ko rin nalaman na mas sikat ang Coke dito sa Pinas kesa sa Pepsi.

Proof: Pagkatapos namin kumain inaalok ni Medz si Adi, "Anak... gusto mo ng Coke?" tanong ni Medz kay Adi. Tumango naman ang anak ko. Kumuha naman si Medz ng baso at sinalinan ng RC sabay bigay ke Adi. Kitam!

OMG! Nakaw Eksena

Kakadating lang namin sa bahay nina Medz at ng buong pamilya Sumulong from a wedding. Kasal ng inaanak ko sa binyag na pinsan ko rin. And fortunately(or unfortunately) kinuha uli ako na ninong at ninang din si Medz. Imagine kung gaano ang tiwala at bilib saken nung bata... hehehe. Kung alam nya lang kung gaano ako kabarat na ninong.

Nga pala, first time ko itong(kami ni Medz actually) mag-anak sa kasal. At sa bata kong ito... may inaanak na ako sa kasal... OMG! Kaya kanina parehas kami ni Medz na iba ang suot sa mediocre type na nagnininong at nagnininang sa kasal na barong tagalog at baro't saya. Nakapangsosyalang damit lang si Medz at nakafold na longsleeves lang naman ako. Ayos din naman... tinginan nga ang mga tao eh... lalo na nung dumating kaming late at nakisingit na lang sa mga tsikiting na abay para lang masabi na nakasama parin kami sa parada. Hahaha! Yan ang tunay na nakaw eksena!

Photographer In Me

While in Sg with Medz, Adi and Dianne something ugly happened! Nasira ang dalang digital camera nina Medz. At dahil sa mahirap palagpasin ang experiences naming pamilya while on vacation na hindi nakacapture ng camera... ehem napapayag ko rin si Medz nabumili kami ng bagong camera. At hindi lang basta camera ah... DSLR pa. Hahaha... ang saya-saya. Etong picture nato papadevelop in an A4 size. Simula lang ito ng pagiging tanyag kong potograpo... promise! Sino sa inyo ang gustong maging una kong kliyente? Bahala kayo... it your lost not mine. Hehehe.

Building My Own Home

Habang nasa SG ako at nagtatrabaho isa sa marami kong misyon ang makaipon para magkapapatayo ng sarili kong kwarto... este bahay pala.

Drowing dito, drowing doon. Browse dito, browse doon. Tingin dito, tingin doon. Tanong dito, tanong doon. Usisa dito, usisa doon. At pagkatapos ng mahaba-habang paglikot ng isip... naidrowing ko din, sa wakas, ang aking pangarap na kwarto(bahay pala!).

Feb nang nakauwi ako sa Pines. Bukod sa sobrang pagkamiss ko sa kanduli, dinuguan at pandesal... isa sa gusto ko agad gawin ang maisakatuparan ko na ang matagal ko ng drowing ng kwarto ko at ng mga anak ko.

Sa malas may kakilala pala akong arkitekto. Syempre nagtanong ako. pagkalipas ng isang araw... nalusaw ang drowing kong bahay. Biglang napailtan ng drowing ng kakilala kong arkitekto. Namputsa! Nagsayang pa ako ng oras kakadrowing, kakabrowse, kakatanong at kakausisa. May arkitekto pala na pedeng magdrowing para saken. Tatanga-tanga eh. Hehehe.

Medz na Medz (as in)

Naalala ko si Medz nung makita ko kaninang umaga habang nagyoyosi ako bago sumakay sa serbis papuntang Keppel shipyard 'yung billboard ng isang magandang babae. Maliban sa kahawig sya ng asawa ko... naalala ko 'yung pabilin nya saken na ibili ko sya ng 'gold' ring with a diamond.

Medyo hirap akong bumili ng ipinabibili ni Medz dahil una, takot akong maloko... baka puwit pa ng baso ang mabili ko. Pangalawa, medyo mahal ang 'gold' dito... mas malaki pa ang mura sa Binondo. Pangatlo, alang o kung meron man eh bibihira sa mga Singaporean ang nagsusuot ng 'gold'. Ang suot nila... 'white gold'. Mas mahal pero parang mas elegante. Pero sa totoo lang ha... Medz na Medz sya talaga!

Aung Koh Lin: A Bangla Man

Majority ng mga kasama ko sa commisioning eh mga Pinoy. Siguro 95% is Pinoy and the other 5% is being share by the Chinese, Singaporean, Malaysian and Indian. Pero pag onboard na kame ng barko... iba na ang usapan. 2% na lang siguro kameng mga Pinoys and majority ng mga nagtatrabaho dun is mga Indian at Bangla man. Their job... hard jobs, really hard jobs!

Mapagkaibigan ako. Isa sa mga unang nakilala ko si Aung Koh Lin, lalake... Bangla man (taga Bangladesh po). Siya yung nagpalusot ng cable ng PC mula sa junction box... eh pinadaan sa kisame diretso sa dingding at inilabas sa butas para maisaksak sa PC.

Matangkad na payat na mapusyaw ang kutis. Makikita mo sa damit nya kung gaano 'kadumi' ang trabaho nya... putik na ang lalabas pag nilabhan ang damit nya. Mas lalo mong malalaman ang hirap ng trabaho nya pag lumapit na sya... amoy tuyong pawis na kinikilikili na talaga! Whew!

Pero maski na ganun ang trabaho nya... aba eh lagi naman syang naka smile. Inihahanap ko nga ng syota eh... single pa 'to. Sino may gusto?

Biglang Bumaha ng Luha sa Kwarto ko

Nung isang araw habang inaayos ko ang mga files ng laptop ko napadaan ako dun sa mga folders ko mga pictures. Bukas ako dito, bukas ako dun. Tingin dito, tingin dito. Tapos nakita ko yung pictures ng mga anak ko. Napatitig ako sa panganay ko ke Adi. Bigla ko syang naalala. Bigla ko syang namiss. Naalala ko yung mga panahon na magkasama pa kami sa pinas. Parang naawa ako hindi sa sarili ko pero para sa anak ko. Hindi na nya ako nakakasama. Hindi na kame nagkakalaro. Bilib pa naman saken yun pag nagdrowing na ako. Hindi ko na namalayan tuloy-tuloy na pala ang agos ng luha mula sa dalawa kong mata. Papahirin ko. Tutulo pa ren. Papahirin ko. Tutulo pa ren. Paulit-ulit lang.

Tawag agad ako sa asawa ko ke Meds, “Mommi YM tayo!”

“Teka hindi pede nasa trabaho ako”, sagot ng asawa ko sa kabilang linya.

“Hindi basta YM tayo, online na ako”, pautos na ang sabi ko.

Sumunod naman sa gusto ko si Meds. Nag chat kame pero nde ko na binuksan ang cam ko. Kaya hindi nya alam na habang nagpapatawa ako at tumatawa sya eh... bumabaha na ng luha sa kwarto ko!

Minority pala ako sa Singapore

Nung kasagsagan ng trabaho ng ConocoPhillips para sa barkong Bohai dito sa Sembawang shipyard nagkalat kung saan-saan ang mga pinoy. Lumabas kang ng HDB nyo may makikita kang kakilalang pinoy. Maglakad ka papuntang MRT station may makakasalubong at makakasabay kang mga kakilala pinoy. Kumain ka sa McDo sa Sun Plaza may makakasalo kang mga kakilalang pinoy pa ren. Feeling ko nga nun tayong mga pinoy ang majority dito sa Singapore at minority dito ang mga intsik beha.

Pero simula nung umalis na ang barko at ang mga kasama kong pinoy... nag-iba ang paligid ng Sembawang. Bigla dumami ang mga intsik. Kahit san ka magpunta intsik at intsik pa ren. Nawala na ang mga pinoy. Bigla tuloy akong nalungkot. Naramdaman ko bigla ang katotohan na wala ako sa lupa nting hinirang. Nakikiamot lang ako dito sa lupain ng fish curry head at rice duck. Balik na kayong mga ‘buddy’!

Paskong Basa

Ang buong akala ko magiging ‘paskong tuyo’ ako dito sa Singapore. Imagine, ako na lang ang naiwan sa flat namen. Ako na lang din siguro ang pinoy dito sa lugar namen. Nagsialisan na ang mahigit sa ewan kong mga kasama sa trabaho pauwi sa ating lupang hinirang. Ako lang ang natira... as in!

Pero kaninang umaga(Dec 24) paggising ko para pumasok sa bago kong trabaho umuulan na. Hanggang sa makabihis at makarating ako sa bago kong trabaho umuulan pa ren. Isa lang ang ibig sabihin nito... alang trabaho, pero bayad! Hehehe.

Maghapon ang ulan kaya maghapon din na walang trabaho. Ang kinatatakutan kong ‘pasko tuyo’ aba eh biglang naging ‘pasko basang basa sa ulannn. Walang masisilungan walang malalapitannnn’.

Pasko Sa Changi Prison?

Unti-unti... natatanggap ko na, na ang lahat ng mga nakasama ko sa trabaho dito sa Singapore sa loob ng mahaba at makabuluhang pitong buwan ay magsisiuwian na sa Pilipinas nating mahal. Habang ako’y maiiwan dito sa Singapore ng mga intsik na malapit ko na ring mahalin.

Medyo-medyo tanggap ko na, na ako ay magpapasko at magbabagong taon hindi sa Pilipinas kong mahal kung dito sa Singapore na pwede ko na ring mahalin.

Pero nalulungkot pa rin ako. Pag naiisip ko na ako lang, sa mahigit ilang daang kasama ko dito, ang maiiwan at hindi makakapiling ang puto-bungbong, kutsinta at tsaa ngayong PASKO 2008.

Napapraning pa rin ako. Naisip ko nga kanina habang sakay ako ng MRT papuntang Bishan station, “Isabotahe ko kaya itong resume ko! Mali-mali kaya gawin kong info... para magulo ang processing at hindi maayos ang papel ko. Para pauwiin ako ngayong pasko.”

Buti na lang nakinig ako sa anghel ko. Kung hinde, malamang bilibid ako. Singapore yata ito men! Anything na maling info sa CV mo at nadiskubre nila... kulong ang aaabutin mo. Mas ayaw ko kayang mag pasko sa Changi Prison!