International Conversations

Kahit naman medyo ala na akong interes dito sa trabaho ko at nagpaplano ng mag-file ng resignation sa 2nd week of August this year. Meron din naman akong napapala sa araw-araw kong kalbaryo habang nasa opisina ako.

Name: Ue Teng Wee
Market Manager - Electronics, SE Asia
Saint-Gobain Abrasives Inc.

Name: Lynn Harley
Product Engineer
Saint-Gobain Abrasives Inc.

Kasama ko sila kahapon ng maghapon. Kaututang dila maghapon. Kagaguhan maghapon. Intsik na nakatira sa Malaysia si Ue. Nagbebenta siya ng mga abrasives, blades and dressing sticks. Habang si Lynn naman, isang matandang Amerikano, ang technical support ni Ue para makumbinse akong na i-qualify ang tinda nila. Para bilhin ng Hitachi.

Maghapon naming tinest run yung mga paninda nila. Medyo ok naman ang initial data na nakuha ko. Medyo nakumbinsi ako na i-try sa normal na production line yung items nila, to verify kung talagang oks nga ang kalakal ng dalawang ugok na yun.

Sa maghapon naming magkasama, hindi naman siguro tatagal ang usapan namin kung panay; kerf, row thickness, condition, chipping, skew etc. ang usapan namin. In between business conversion ay may mga out of this world na topics din kaming natatalakay.

Nalaman ko na si kahit Malaysian-Chinese si Ue, alam na alam nya ang kalsadang C5. Kabisado din nya ang kahabaan ng Ortigas. Mga lugar tulad ng Paranaque, Marikina, Bicutan at iba pa. Mga bagay na parang least sa listahan ng mga foreigner na malaman. Usually kasi, ang mga dayuhan would first come to know about; sinigang, balot, trapik, PGMA, Erap, The Fort etc mga bagay na masyadong mediocre in a sense na ganu din ang una mong malalaman 'pag dayuhan ka sa ibang bansa. O baka naman kabisado nya ang mga kalsadang iyun eh... dun sya nakaka pick-up ng mga 'girls-for-fun' nya? Hahaha.

Lynn Harley. Lalake sya. Hinde sya babae. Gaga! Matanda na. Pero nagtatrabaho pa. I asked him, " Hey Lynn, at what age do you plan to retire?". Nilapit nya sa mukha ko ang mukha nya. Akala ko ili-lips to lips nya ako. Kinabahan ako. Sabi nya, "Again. What did you say?". Matanda na talaga. Bingi na ang Lolo mo! Bwahahaha. "Maybe in 5 years time. Im not yet sure. I still have two daughters to send to college. That's why", medyo mahaba-haba nya sagot. Kailangan daw nya gawin yun. Para daw pag tanda nya (ngek! naniniwala pa siguro sya na teenager pa sya) alalagaan daw sya ng mga anak nya. Kasi maiisip daw ng mga anak nya na mabuting ama sya. Medyo naawa ako. Kasi dito sa aten, otomatik na na pag tanda ni Nanay at Tatay aalagaan sya ni bunso o ni kuya o ni ate.

Marami pa kaming pinag kwentuhan. Pero mostly ay not advisable to be published. Nakakatuwa na despite the fact na hate ko na 'tong job kong ito, paminsan-minsan marami din akong natutuhan. Mga bagay na hinde ko matutunan kung nasa bangko ako o call center kaya. Ok na rin 'to, at least na papractice ang english ko. In preparation sa plano ni Medz na mag work and eventually migrate sa Canada.

Thinking Canada Seriously

Kahapon, maaga pa lang naka log-on na sa YM nya si Medz. Bibihira pa sa patak ng ulan sa Mayo na nakaka-log si Medz sa YM 'pag nasa opisina sya. Unang dahilan, medyo bawal mag-internet sa opisina nila. Actually pede naman, it's just that nili-limit lang ng mga bosses nila ang paggamit ng internet. NAGTITIPID! Pangalawang dahilan, sa sobrang dami ng work load nya, wala na syang time para mag-YM pa. ISTORBO SA TRABAHO!

But having the idea na napaka-remote na mag-log sa YM nya si Medz 'pag na sa opisina, brought me to think na baka naman may ka-chat sya. LALAKE! Namputsa... kume-kerengkeng ang asawa ko. Huh! Lagot sya. Hwaaaaaa!

Nag-type ako. Sabi ko, "ello". She said "Hi" naman in return. Tapos may pinasa sya saken na link. Buksan ko raw. Web site ng Canadian Embassy. Nag-email daw sya ke tyo Efren nya, na resident na sa Canada. She's asking on which is the easiest and hassle free way to work and eventually migrate to Canada. Nag-aantay daw sya ng reply. Salamat naman at ganun na lang ang dahilan kaya sya naka-log sa YM. Akala ko kung ano na.

But after a few minutes, napaisip ako. Seems like Medz is serious of working and eventually migrating to Canada. Hirap na siguro sya sa kakatrabaho dito sa aten na sa wala naman napupunta. Pero may mas malaki akong problema pag nagkataon. Dahil kung ganun nga ang mangyare... hinde kaya atakehin ako ng rayuma ko dun? Malamig dun di ba? Ouch!

Scared of the Morning, Excited Over the Afternoon.

"Tuesday pa lang. Tagal naman ng Friday!". Hinde ko alam kung ano ang nangyare at paano nangyare? But this has been what I am feeling and saying to myself these past few months na.

Malungkot having in such state. Matutulog ka sa gabi na takot dahil alam mo kinabukasan 'pag gising mo maghahanda ka para pumasok sa iyong trabaho na hindi mo gusto. Trabaho na hinde ka nag-eenjoy. Trabaho na napakabigat para sa'yo na trabahuhin. Trabaho na lately na-realize mo... "Hinde ko na type 'to!".

Umaga pa lang kaya nabuburat na ako. Pero on the lighter side of it, thinking na ilang oras na lang eh hapon na at mag-uuwian na, nakaka-excite din pala.

Dianne Javier Sumulong

She is Dianne J. Sumulong. My second child ke Medz... syempre!

November 03, 2007 that was Saturday, kung hinde ako nagkakamali ng ipanganak sya ni Medz, via ceasarean operation. Early morning kami nagpunta sa Rizal Doctors Medical Hospital sa Parola, sa Cainta. Sabi kasi ni Doc Medina eh agahan namen, before 7am dapat nasa ospital na kame. Kaya kami naman, maski mahirap gumising ng maaga, alas-6 pa lang nasa ospital na.

Awa ng Dyos dumating si Doc ng 9am. Pinasok si Medz sa DR ng 10am. Lumabas ang bunso ko ng lunch time (hindi ko na matandaan ang eksaktong oras). At eto sya ngayon, 31/2 months na. At sa Sabado, bibinyagan na sya. Invited kayo. 10:30am, pero inilagay ko sa invitation 10am, alam mo naman ang pinoy. See you sa recetion!

Why Medz Don't Want A November Birthday To Our Second Child

Medz is exactly on her 34th week of pregnancy. And in about a month... I am a Daddi again to a new baby which according sa masungit na si Dra. Medina eh girl daw. But it won't matter much to me kahit na girl sya. Kasi nga I am wishing na sana eh 'dayunyor' ang aming second child. Basta healthy and normal at out of danger ang mag-ina ko... oks na oks na sa aken 'yun. Mediocre that it may sound pero what can I do its just the truth. Yun ang nararamdaman ko at 'yun ang dapat ko talagang maramdaman.

First week of November ang expected delivery ni Medz ng aming second child. Nag-uulan ngayon so malamang eh "November Rain Child" 'yun. Pero ayaw ng paabutin ni Medz ng November ang tiyan nya. She wants the doctor to ripped-off her tummy bago sumapit ang November. Her reasons why she wants it that way:

Una. Hirap na daw sya sa tyan nya. Bigat na daw. Taba kaya nya! Mabuti na lang hinde nagbubuntis ang lalake. Bang-hirap kaya!

Pangalawa. Iwas labor pain. Baket pa raw nya hihintayin ang sakit na dulot ng pagle-labor kung pede naman daw maiwasan. Agahan na lang daw ang paghiwa ng tyan nya. Tutal ceasarian operation din naman sya sabi ulet ni Dra. Sunget. Actually she has a point noh!

Ang Pangatlo at ang pinakamalupet. Natatakot daw sya na baka bigla sya mag labor ng November 01, Araw ng mga Patay! Ayaw daw nya nun. Ang panget daw ng magiging birthday ng anak namen... "Araw ng mga Patay!".

Nung una ayaw ko pumayag na 'pabiyak' na sya sa last week ng October. Pero nung malaman ko 'yung pangatlong reason nya... hehehe... na-convince ako na dapat nga manganak na sya ng October!

Team Hornbill: Team Logo

AIRSOFT TEAM

est 2007

Today, Friday Is Not My Final Day Of Work For This Week

It's Friday today and it's 6:45pm na. Nah! I am not home yet nor I am in an internet cafe. Yeah you're right... I am still at office doing something na i-dinictate the work ko. Don't you think how powerful my job is? So powerful that it can dictate my life. Grabe!

Matagal-tagal na rin akong hindi nag-o-overtime. Sobrang tagal na kaya hindi ko na maalaala kung kelan ba 'yung huling time na nag-OT ako. Pero ngayon... kailangan kong mag-OT. Kailangan dahil sabi ng trabaho ko mag-OT ako. Masyadong malakas ang pwersa ng trabaho ko kaya napilitan akong mag-OT. Masama man sa loob ko... pero wala akong magagawa kailangan ko talagang mag-OT. Otherwise... kutos ako sa boss ko!

I should have been sitting comfortably dito sa desk ko kung na tsek ko lang na Oks na at wala ng problema sa routing sa system ng process ko. I failed to do the checking kasi... hindi ko alam kung ano ang i-tse-check ko eh. But kahit anong sabihin ko... kasalanan ko pa ren. Hindi ko pa ren na-tsek yung mga bagay-bagay na hindi ko alam kung paano at ano ang i-tse-check. Magulo di ba. Tumpak! Sakto! Magulo nga... kaya nga kailangan kong mag-OT. Dahil sa sobrang gulo ng buhay trabaho ko. Nakakalito. Hilo na ako. Pero kahit ano pa... kaya ko pa rin ito. Ayaw kong magpatalo. Lalaban pa rin ako. Lalaban pa rin akong... nag-O-OT! Pa good shot muna sa boss para sa kapal-pakan ko kanina. Pa-good shot muna.

Bukas nga, Sabado, papasok pa rin ako eh. Tsaka na lang makabawi 'pag malamig na ang simoy ng hangin. Hehehe. Syempre kailanagan din bumawi... ano ako si Martir Nievera?

Finally... I Am Back Into Blogging

Haayyy salamat! After numerous tries I finally made it... nakakalog-in na ako sa blogspot account ko. Which means... pwede na ulit akong magblog! Hehehe.

First week of July pa yung last blog entry ko dito. And I did it when I was in GDL, MX. It was made possible kasi hinde ko PC and gamit ko. I was using other laptop... kaya ako nakalog-in. Pero kung PC ko ang gamit ko... ay naku kahit anong gawin ko kahit ilan tries ang gawin ko kahit magtutuwad pa ako... alang epekto. Hinde pa ren ako makalog-in sa blogspot account ko.

I do not know what went wrong. I do not why it went wrong. I tried everything to fix it... pero all in vain. Suko na ako... ayoko na... alang ng pag-asa 'to... hinde na talaga ako makapagbubukas ng blogspot account ko dito sa PC ko. That was two months ago. Dalawang buwan ko na isunumpa ang PC kong ito. Dalawang buwan ako masama ang loob dito sa PC ko. Dalawang buwan din kaming nag-iirapan nitong PC ko. Hanggan dumating ang ngayon...

Kaninang umaga dahil miss ko na ang magblog nagtry akong buksan ang blogspot account. OMG! Nangyare ang hindi ko inaasan. Feeling ko bumuka ang langit. Lumabas ang napakaputing ilaw. At buhat sa siwang ng langit ay naglabasan ang napakaraming puting kalapati. Napakasarap ng feeling. Parang... parang kukunin na ako ni Lord!

Sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang dalawang buwan na pagkaburo... nakapagbukas din ako ng blogspot account ko. At isa lang ang ibig sabihin nito... pede na ulit akong magblog. Hehehe. Salamat naman.

I do not know what happen. Wala naman akong ginawa to fix tong PC kong mahal. Sumuko na nga ako di ba. Pinabayaan ko na nga sya di ba. Ayaw nya saken edi ayaw ko din sa kanya. Pero kung ano ang dahilan bat naging ok na sya... ehhhh talagang di ko alam. But who cares! As long na pede na akong magblog ule sa PC ko.... hinde ko na kailangan ng alamin pa ang reason kung paano sya naging ok. Ganun naman talaga minsan ang buhay eh! May mga problema na kahit anong pilit nating solusyunan... hindi naten maayos. Pero meron din naman mga problema tayo sa buhay na maski hindi natin solusyonan... nagigising na lang tayo isang araw na solve na sya. Ikaw SOLVE ka na ba?

JULY 11, 1305 MONDAY I'M BACK

Its July 06 here in Guadalajara, Mexico... Friday. Last day of work week... Last day ko na rin ng training... Hayyy salamat natapos din ang napakahabang isang buwan na training. Malapit na akong umuwi sa pinas... ilang araw na lang. Miss ko na si Medz at si Ate... miss ko na ang lahat sa pinas!

July 09, Monday, 1135pm ang flight ng eruplano namen from Guadalajara papuntang Tijuana then to Narita then to Manila. Siguro mahigit sa isang buong araw ang byahe ko bago ko ma experience uli ang trapik sa EDSA... ang kwek kwek sa kalsada... ang shuttle ng Magallanes... ang HICAP... ang sinigang, adobo, dinuguan, bibingka.... at syempre ang pamilya ko. Konting panahon na lang mayayakap ko na uli kayo. Konting panahon na lang... mahahalikan ko na uli kayo.

Kung July 09 ang alis ko dito sa Guadalajara... July 11 naman ang dating ko sa pinas. Mathematically speaking... dalawang araw ang byahe ko... pero actually mahigit isang araw talaga! Paano nangyari yun? Its because habang bumabyahe kame nakikipagunahan kame sa araw... and since na mas mabilis ang eruplano kesa sa araw... kaya ganun... basta ganun yun. Malay nyo tama!

"DADDI POGI!"

Natupad na rin ang panagarap ko... ang makasakay ng airplane. All courtesy of my company... hehehe. Kasi kahit anong gawin ko sa buhay ko hangga't nandito ako sa kumpanyang ito... hindi ako makakaalis ng bansang Pilipilinas on may own money. Magkano lang ba ang kinikita ko sa kumpanyang ito? Never a way I can afford to fly on my own... hangga't nasa HItachi ako! Gets?

Pero madalas nalulungkot din ako dito sa Mexico. Though marami kaming engineers na pinadala dito for a 2 months training eh... eh nakakalungkot pa rin. My most saddest time here eh nung first time na nakachat ko si Medz. As usual we were exchanging hellos and his. Kwentong masaya dito... kwentong masaya duon. Kwentong PBB dun... kwentong mehikano naman dito. Then came yung kuwento nya about my Adi.

Kwento ni Medz... pag daw may dumadaan na eruplano sa tapat ng bahay namen... Adi will always scream saying "Daddi pogiiiii!!!". Always daw na ganun ang ginagawa ng anak kong mahal whenever a plane pass by. Upon hearing that... i just felt some tears flowing down my cheeks... coming from both my eyes. Nakakaiyak! I felt really helpless that time. Parang I want to say something sa anak ko to let her know na naririnig ko sya para mabawasan yung pagka miss nya saken. Maski nga ngayon na ginagawa ko tong blog na to... parang naiiyak na naman ako. Miss ko na talaga ang mag_anak ko.

The next time na nag email saken si Medz... she was saying that ikiwento daw nya ke Adi na nagkachat kame and sinabi daw nya sa aken yung ginagawa nya pag maydumadaan na airplane sa tapat ng bahay namen. And ang sabi daw ni Adi, "Sinabi mo ba Mommi na Daddi pogi ang sabi ko?". Umuo naman si Medz. Tapos sabi daw ni Adi, "Kala ko Daddi lang ang sabi mo eh... hindi sinabi yung 'pogi' eh.". Kakaiyak talaga!

Trajeta de Puta

Martes nuon. Tandang tanda ko. Pangalawang araw ko na ng training dito sa Mehiko. Pauwi na ako sakay ng Ford F150 na puti. Na mimaneho ni Senior Jorge. Kasama ang walo ko pang mga Pilipino na nagte'training den.

Walang masyadong kakaiba sa byahe namen. Paminsan minsang trapik sa bawat intersection na dinaanan namen. Mga lumang sasakyan... mga bagong sasakyan... mga square na bahay na gawa sa bricks... mga malalaking itim na ibon na nagkalat sa tabi ng kalsada... tugtog ng Mariachi from Senior Jorge's cassete tape na nagustuhan na rin namen... si Bodgie na as usual tulog na naman sa unahan ng sasakyan. It was a normal drive. Nothing different... no unusual things happening.

Until biglang... nagsalita si Senior Jorge. Sunod sunod ang salita. Espanyol. Hindi namen maintindihan. Syempre nagulat kame. Lalo kaming nagulat nung pilit na ginigising si Bodgie. Napabalikwas si Bodgie.

Huh! Tingin ke Senior Jorge... "What... what happen!".

Tinuro ni Senior ang bintana. Buksan daw ni Bodgie. Sunod naman si Bodgie. Maya maya may nag abot na lalake ng mga limang tajeta(calling card). Kunin daw ni Bodgie sabi ni Senior Jorge. Maski medyo na wi wirduhan abot naman ang Bodgie. Pag kaabot ni Bodgie ng tarjeta sabay tingin... tapos napangiti... tapos tumingi sa amin... lalong napangiti. Inabot naman ni Bodgie sa amen yung ibang tarjeta. Tingin agad kame pagkaabot namen. Napangiti rin kame. Nakakangiti naman talaga eh. Sige tingnan nyo!

GUSTO KONG SUMAKAY NG AIRPLANE

At this very hour eh nasa Guadalajara, Mexico ako. Not in Mexico Pampangga but in real Mexico sa labas ng Pilipinas. I am here not for pleasure or what, sana nga, but for mere training purposes. I was one of the many Hitachi Phils. employees na na assign na mag train dito sa HItachi Mexico. Magko close shop na kasi ang planta dito at sa Pilipinas na ililipat... kaya kami nandito is para turuan ng mga Mexicano kung paano nila ginagawa ang trabaho nila dito.

Given that premise... medyo, actually nagda dalawang isip ako kung tutuloy ako dito sa training nato o hinde. Mahirap na... eh kungkuyugin ako ng mga balbas saradong Mehikano dito dahil inagawan namin sila ng trabaho. Hirap na noh! Bumyahe pa ako ng mahigit sa 24 oras para lang pabugbog sa mga pizza at taco lovers na mga Mehikano. Ano ako hilo! Dios Mio!

Ang ending ko... eto ako na sa Mexico... nagte training... para agawin ang trabaho ng mga Mehikano. What happend... what makes me choose na makuyog ng mga mestizos at mga mestizas... simple lang... "GUSTO KONG SUMAKAY NG AIRPLANE!". Ma experience naman... ano ba kayo!

Medz Is Pregnant To Our Second Child

Come Nov 14 of this year I'll be a father again. Yup! that's right... ate na talaga si Adi. And this time sana boy naman ang maging next baby namin ni Medz. Besides Adi wants that it'll be a boy. In fact may name na nga na nakahanda si Adi if it'll be a boy eh... "Pogi J. Sumulong". That's what she wants her bro to be named of. I don't know where she got that name pero one thing is for sure kahit ano ang mangyare ayaw ko nung name na yun. Maski nickname, ayaw ko pa rin nun. Baduy. Hmp!

It's been a month na siguro since Medz and I confirmed na we'll be having another baby this coming Nov 14. May pasok ako sa opisina when she did her check up sa new(?) OB nya. And it was positive... buntis nga sya!

We where supposed to be together for her check-up that Sunday pero sa dinami-dami ng clinic and hospital na puntahan namen... walang available na OB nung Sunday na yun. And worst hindi lang pala nung Sunday na yun walang OB. Lahat daw ng Sunday walang OB. Walang OB ang mga Hospital on Sunday? Sobra naman yun. Pano na kung may emergency? Eh pag ganun case daw pede daw nilang tawagan ang OB nila. But on normal operations wala raw talagang OB pag Sundays. Ganun? Talaga lang ha!

Okay sige since wala kaming nagawa ni Medz napilitan kaming tanggapin ng maluwag sa aming puso na walang check-up na mangyayare nung Sunday na iyon. Hayyy! Ang ending namin... Jollibee! Happy si Adi, hehehe.

Medz was alone the next day(Monday) nung nagpa check-up sya sa OB nya. She needs to know kung buntis sya para makapag notify sya sa SSS as early as possible para sa kanyang maternity claims and other chuvaness. Medyo na guilty nga ako eh when I got home from work that day. She was telling me the results of the test and her being pregnat nga na hindi ako kasama all those time na nasa OB sya. Parang feeling ko that time I am damn good only sa 'dyug-dyugan'. Pero nawala din naman kasi alam ko naman sa sarili ko na hindi ako ganun. I know myself men. Kaya madali kong na overcome yung thinking na yun.

Today, six(6) weeks and three(3) days old na ang baby namin nina Adi sa tummy ni Medz. Nahihirapan lang nga ako. Maski hindi ako ang naglilihi ako naman ang laging nauutusan ng naglilihi. Bili nito, bili noon. Punta dito, punta doon. Hanap dito, hanap doon. Hayyy buhay. Nakakapagod den no! Iniisip ko na lang na mabuti na yung ganun kesa naman sa ako ang mabuntis... mas mahirap yun!

Adi Has Graduated On Top Of Her Class

Last March 31, Sabado yun, grumadweyt na si Adi. Yes you heard it right finally nakapagpagraduate na ako ng anak! Sarap naman. Congratulate me naman.

Five(5) years old na si Adi and she just finished her Kinder schooling. Sa wakas bakasyon na at ibig sabihin bakasyon na rin ako sa gastos sa eskwela. Sobra naman kasi yung school nina Adi eh. Every month may activity. And every activity would only mean one thing... GASTOS! Oks sana kung malaki ang sweldo ng accounting supervisor kong asawa(si Medz). Eh ang kaso mas malaki pa ata ang sweldo ng staff nyang medyo matagal na sa kumpanya nila. Tama ba iyon? Bisor ka pero mas malaki pa ang sweldo ng staff mo kesa sa sweldo mo. Kailan kaya magigising sa katotohanan ang mga taong may mga power na magbigay ng mataas na sweldo na dapat... as in DAPAT, kahit ano pa man ang dahilan meron available dapat... eh laging mas malaki ang sweldo ng isang bisor compare to her staff. Maski piso pede na yun basta masabi lang na mas malaki ang sweldo ng bisor sa kanyang mga staff. Sana mainitindihan nila yun.

Balik sa graduation ni Adi. Kahit pa sa kinder lang grumadweyt si Adi iba pa rin yung feeling namin ni Medz nun eve at nung araw mismo ng graduation. Feeling ko, napakalaki na ng achievements ko bilang tatay. Parang feeling ko sa college na gagraduweyt ang anak ko.

The school ask the parents to be dressed in formal attire. Kaya kami naman ni Medz sumunod. Slacks and polo ako, slacks and formal blouse naman si Medz. Eh namputsa ng dumating na kami sa site ng graduation... ang mga hinayupak na parents ng ibang graduates mga naka jeans and casual t-shirts lang. Pede pala pinahirapan pa kami ni Medz. Nagastusan pati ako sa pagbili ko ng pink-floral na polo para may magamit ako sa graduation ng anak ko. Mahal pa naman yun. Mabuti na lang at nabawasan ang inis ko ng iaabot na sa amin ni Medz ang programme ng graduation. We were quite surprise nung makita namin na na kasulat sa programme, sa tapat ng pangalan ni Adi ang, "Nadinne J. Sumulong --- Kinder Gold Medalist and Best in Writting". Parang biglang lumiwanag ang paligid ko. Parang biglang lumamig ang simoy ng hangin sa paligid ko. Yung inis ko kanina sa mga naka jeans at casual t-shirt na mga parents ng mga graduate eh biglang nawala. Napalitan ng lihim na ngit ang labi ko. "Ayos ang galing mo... anak ko!"

But actually to tell you frankly, medyo inaasahan na namin ito ni Medz. We were quite sure na Adi will be an awardee come her graduation day. What surprises us really is yung pagiging gold medalist nya. Ang alam kasi naman sobrang mahiyain si Adi. And we thought that this would make her not to get the top spot. Pero iba ang nangyare. At gusto namin ni Medz Ang nangyare. Hehehe.

Im Back... For Awhile

Been away for quite awhile not because I am busy. In fact hinde nga ako busy eh. All those days na nawala ako ng matagal hindi ko nakalimutan ang mag blog. Pero the more ata na gustuhin ko na mag-blog, the more naman na ayaw magwork sa PC ko na ma-open ang blog account ko. I dont know whats wrong. Pero ba't naman if i use others PC... naoopen ko naman. Asar talaga... yan ang tunay na pang-asar ng buhay.

Marami nang nangyari na hindi ko na i-blog dito since nung time ng huli kong post. I'll enumerate it muna and then pag may enough time ako para makasingit sa PC ng mga busy ko officemate... tsaka ko na lang ie-elaborate ang mga kwento behind.
una: graduate na si adi. sarap ng feeling maski kinder pa lang sya.
pangalawa: honor student si adi. she topped her class. clap!clap!clap! eto talaga ang mas masaya ang feeling.
pangatlo: buntis si medz. yeah right, you heard it right! after so many tries... nakaboo rin and sana boy naman. but i have this feeling na boy yun.yan ang sobrang saya ng feeling.
pang-apat: nalipat na ako ng dept. from production planner... process engineer na ako. eto hindi ko alam kung masarap amg feeling.
pang-lima: hanggang ngayon naghihintay pa rin ako ng exit party from my ppic family, but to no avail. mga gago sila. ako lang ata ang hindi bingyan ng exit party.
pang-anim: im going to mexico. hindi sa pampangga ha... sa guadalajara, mexico. i'll be training there for two months. sana walang maging aberya.
pang-pito: pang-asar ang muka ng kasama ko sa training. ma-epal.

yan muna for now alis na uli ako. punta muna ako sa line training ko sa production. makakasama ko na naman ang la-epal kong kasama sa training. pang-asar!!!!

I Really Missed Bloggin'

Its been a while since nung last entry ko. Ang suspect... itong IT dept ng cumpanyang pinagtatrabahuhan ko. Bullshit!

Balik uli ako... pag may time. Dumating na tong kaopisina ko. Gagamitin na nya PC nya. Nakisingit lang ako. Bwiset!

I really missed bloggin'.

Mga Airsoft Gamers: Kailangan Natin Ng Bading

After pala makabili ng beng beng, na sobrang mahal, eh hindi pa pala duon natatapos ang gastos. Kahit anong kati ng daliri ko na paputukin sa 'battle field' ang beng beng ko, hindi ko pa rin pala magagawa. Kailangan ko pa palang bumili o magpagawa o dumilihensya ng mga gamit para hindi ako maaksidente sa paglalaro(protective gears).

Una sa listahan ay ang, Protective Mask. Hindi naman kailangan na high-end mask ang mabili ko. Maski yung china made pero enough para matakpan ang buong mukha ko kasama ang mata laban sa BBs ay okay na. The cheapest model out in the market is around 500 to 600 pesos. Mura na 'yon hah!

Pangalawa sa listahan ay ang, Protective Vest. Hindi naman ito 'yung bullet proof vest pero sort of like that but lighter material lang ang gamit. Low end type will cost around 450 to 600 pesos. Malaki na ren for a poor guy like me.

Pangatlo sa listahan ay ang, Rifle Sling. Actually kung okay lang sayo na bumuhat ng napakabigat na baril for a long period of time oks eh lang na wala nito ang baril mo. Pero sa kagaya kong tamad magbuhat ng mabibigat i need this thing for 300 to 400 pesos.

Pangapat sa listahan ay ang, Rifle Carrying Bag. This will cost around 600 to 1000 pesos. Kailangan ito except kung okey lang sayo na laging naka carton box pa ang beng beng mo pag tina-transport mo from your house to the site and vis-a-vis. Uto-uto lang ang gagawa nito.

'Yan lang 'yung mga immediate needs para makalaro ka. And that alone would cost you around 1850 to 2600 pesos. Hindi pa kasama dyan ang BDU(upper and lower uniform), knee and elbow caps at iba pang bling bling. Siguro if I'll by it lahat baka kailanganin ko pa ng more or less 6000 pesos pa. Hayyy sakit sa bulsa! Talaga! Magaglit na nito si Medz pag nalaman na ganito pa ang gagastusin ko.

Pero para makatipid at mapagkasya ang maliit kong budget magpapagawa na lang ako ng bag, vest and sling dito ke Bading. Sya yung gumagawa ng mga bags and holster ng cellphone dito sa Taytay. Pero sabi nya marami na rin daw ang nagpatahi sa kanya ng mga gamit para sa airsoft. Hindi ko lang alam kung totoo o nagpapa-impress lang tong si Manong Bading. Kay Manong Bading gagastos lang ako ng 870 pesos para sa customize kong riffle carrying bag, protective vest at 3pt. rifle sling.

Malaki talaga tulong ng mga bading sa ating bansang Pilipinas. Kaya mahirap isipin kung ano na ang mangyayari sa ating Arts and Culture pag ala ng bading sa ating bansa. Mahirap di ba? Eto nga ngayon eh pang-militar na rin sila. Paano na kaming mga airsoft gamers na kokonti ang pera kung walang bading sa Pilipinas o maski sa Taytay? Paano na?

My First M4 Carbine Experience

The date was March 03, 2007... Sabado. Wala akong pasok. Pero pwede akong mag-OT para maraming sweldo. But I opted to stay home. I have a mission... an operation to finish. A gun deal. Yeah, I am in for a gun.

The original plan was for me and my two(2) or three(3) other cousins to go to the site, meet with the gun dealers, get the gun(s) on an aggreed price by both party. Early morning was the planned time of the departure from our meeting place. Pero nagkaroon ng aberya. Hindi nakarating on-time si JC(cousin) sa meeting place namin. Medyo kinabahan kame baka may nangyari na ikakadiskaril ng lakad namin.

Delikado man, pero lakas loob namin pinuntahan ni Ryan(cousin) si JC sa bahay nya. Marami ng tao sa bahay nina JC. Nandoon yung mga mananahi nila, ate nyang si Katleen kasama si Nicole(anak ni Kathleen) pati na rin ang Madi at Padi nya eh gising na rin. Turuan muna kami ni Ryan kung sino ang tatawag ke JC. Since matanda ako, ako ang nanalo. Si Ryan ang tumawag ke JC, "Carlo! Carlo! Carlo!". Lumabas ang tita namen, tulog pa raw si JC. Kapal-muks nato, inaakyat namen si JC sa kwarto. Tulog nga!

Hindi pwedeng hindi sya kasama kaya ginising namen si JC. Isa sya sa mga makikipag-deal eh. Kakauwi lang daw nya galing sa night shift work nya. Pero hindi pa rin sya nanalo sa kulit namin ni Ryan. Kahit walang tulog... napilitan syang bumangon at maligo, sabay bihis at start ng pick-up truck nila.

11:30 na ng tanghali kami nakaalis ng Taytay. Sobrang trapik ang papuntang Divi. Sobrang init pa. Wala na atang planong lagay ng aircon tong pick-up ng tita ko eh. Pasado alas-dose na ng tanghali kami nakarating sa Divi. Kasama nga pala namin si Mac, utol ni Ryan. Inutusan kasi ng Nanay nya. Bumili daw sya ng tela para sa kurtina na order sa Nanay nya. Sa malas naman, yung isang design ng tela eh ubos na. Walang stock!

Pagkatapos namin bumili ng tela na kukurtinahen... punta na kami sa 168. May isang dealer dito na dinaan kami para magtanong ng presyo ng baril nya. 3.5K per unit kung tatlo(3) ang kukunin namin. Oks na to, mura na sabi namin sa rili. Sinabi namin na babalikan namin... kakain lang kame sa taas. Gutom na talaga kami eh, lalo na ako. Pagkatapos namin kumain ng pinakamurang pagkain sa food court hindi muna kami bumaba para kunin yung 3.5K na baril. Nagpunta naman muna kame sa isa pang dealer ng mga baril... sa Bodega mall.

Luma na ang building ng Bodega Mall at hindi na gumagana ang escalator. Pero in fairness may guardya naman, masungit nga lang. Eto yung pink na building katabi ng Divisoria Mall. Akyat kami manually(sira ang escalator) sa 2nd floor kung saan namin makikita ang dealer na hinahanap namen. Nakita kita naman namen but unfortunately, nagtaas ng presyo ang mga mokong. Nung lang isang Sabado na magtanong kame 3.8K lang isang unit ngayon 4.2K na. Ano sila sinuswerte. Gago ba sila. Umalis nga kami. Balik kami sa 168 para kunin na yung 3.5K na inalok sa amen bago kami kumain.

Pagdating namin sa 168 sinabi ko agad dun sa tindera(si Janice) na kukuha ako ng dalawa(2) at 3.5K isa. Medyo kumunot ang nuo ni Janice. Ang akala daw nya tatlo(3) kukunin namen kaya 3.5K nya ibinibigay ang isa. Eh sabi ko umatras yung isa eh(si JC) next week na lang daw sya. Sandali lang daw itatanong lang daw nya ke 'ate', sa amo nyang instik. Matagal nag-usap ang mag-amo. Paminsan-minsan tumutingin sa amin 'yung dalawang mokong. Hindi nga lang namin alam kung baril pa ang pinag-uusapan nila o pinaplano na nila kung paano nila kami mare-rape.

Maya-maya eto na ang Janice, medyo malungkot ang mukha. Tila nakiki-simpatya sa masama nyang balita na sasabihin sa amin, "Hindi pede ng 3.5K. ayaw ni ate, 3.8K daw." Medyo umalma kame lalo na ako. Eh kaso wala daw syang magagawa, ang alam daw nya kasi eh tatlo ang kukunin namin eh. Maya-maya lumabas 'yung intsik sa cubicle nya. "Ate, 3.5K dalawa kukunin namen.", bungad ko ke intsik. "Inti pete... 3.8K lang." sagot ng beha. Medyo matagal ko rin niligawan yung intsik hanggang sa mapa-OO ko sa 3.7K at nakuha ko rin yung 400pesos nyang BBs ng 300pesos. So bale, sarado apat na libo(4K) ang bili ko sa baril kasama ang isang kilong BBs. Walang patawad talaga mga instik dito sa Divisoria.

Habang kinukuha yung baril sa isang tagong warehouse eh tanong-tanong naman kami ng ibang gamit na kailangan namen sa paglalaro ng airsoft. Vest at mask lang ang tinanong namen kasi sa mahal pala ng lintek na mga iyon eh... tila nauubusan kami ng lakas sa bawat sagot ng presyo ni Janice. Buti na lang at dumating si Sunshine Cruz, nangangampanya para sa asawang si Buboy(para Senador). Maganda ang asawa ni Buboy. Sobrang liit ng mukha, maputi, matangkad at ang mga kamay sobrang papayat. Kaya nga nung kamayan ko eh binitawan ko agad. Feeling ko kasi madudurog ko yung mga buto sa daliri nya. Ewan ko ba kung anong espiritu ang pumasok saken at sukat ba naman na pagkatapos kong bitawan ang kamay ni Sunshine ay bigla kong naitanong na, "Saan si Cezar?". Hehehe gago talaga ako. Eh mas gago naman si Sunshine sumagot naman. Nasa ibang lugar daw at nangangampanya ren. Hay naku talagang dito sa Pinas hindi na bago talaga ang gaguhan. Kahit sino marunong ng mang-gago. Lalo na yang mga pulitikong iyan. Bwiset!

Pagkalagpas ni ng asawa ni Buboy dumating naman ang shipment ng mga baril namin. Excited kame na makita ang laman sa loob nung dalawang kahon na dala ng pawis na pawis na kargador nila. Inabot ng isang lalaking maiitim na mataba yung dalawang kahon na brown. Binuksan nya yung isang kahon. Namputsa... napa-nganga talaga ako sa nakita ko. Putsa... itim na itim na mahabang baril ang nakita ko. Kunuha ng maitim na baboy ang unit. Nilagyan ng BBs yung magazine. Ipinasok ang magazine sa baril. Inilagay din yung batterya. Tapos pinaputok. Yeah men, hanep talaga. Lalo akong napa-nganga. Sinubukan ko yung unit. Pinaputok ko. Bratat!tat!tat!tat!tat! Putang-ina... hihimatayon ata ako. I love this gun. Akin na 'to. Hehehe. Bwahahaha. Nagpaputok rin si Ryan kaya lang imbes na yung kahon ang tamaan yung mga display na palstik na baril ang inulan ng BBs. Kaya nung ilabas yung isa pang unit ako na lang ang nagpaputok. Ayaw na ni Ryan, nanghihina raw sya. Nanlalambot daw ang tuhod ng mokong.

Pagkatapos namin magbayad at pagkatapos na pakatapos mailagay sa plastik na supot ang mga baril kinuha agad namin ni Ryan yung unit namin. Tag-isa kami ng dala. Mabilis ang lakad namin. Lakad-takbo. Takbo-lakad. Mahirap na baka me umagaw pa eh. Hanggang sa makarating kami sa pick-up ni JC. Sakay agad kame. Kailangan makauwi agad. Nangangati na ang mga kamay namin. Pagpapaputok lang ng baril ang gamot dito. Sigurado yun.

Simula nung Sabado ng una kong paputukin tong baril ko hanggang ngayon, ganoon pa rin ang feeling ko. Sarap ng pakiramdam. Parang gusto ko laging ko kasama ang baril ko. Lagi kong hinihimas-himas. Mayat-maya kong pinapaputok. Isa na lang ang hinihintay ko... ang araw kung kelan ko makakasama sa 'gera' ang baril ko. Kaya kailangan magkapera na ako at ng makumpleto ko na ang combat gears ko at ng masubukan ko naman ang tatag ng baril ko. Mamayang gabi pag-uwi ko... papaputok uli ako. Hehehe.

Spelling Can Spell Math. But Can Math Compute Spelling?

Last week was a week of contest sa school nina Adi(Mother of God Learning Center). The first half of the week was for the Sports Competition. While the remaining half of the week was for the Academic Contest. Don't you think that's it too hectic schedule for kids ages three(3), four(4) and five(5)? But who cares. The kids finished the week without any questions heard.

As expect my daughter Adi, didn't played or finished any games in the Sports Competition. I was there pa naman(umabsent ako) nung last day ng competition para magbigay ng moral support. Kaya lang, what my Adi did in the entire affair was just to sit down hanggang matapos ang mga games. Kanino kaya nagmana ang anak kong ito? Since hindi maganda ang performance ni Adi sa Sports kaya I thought of making sure na dapat sa Academic Contest mag-champion sya. And with my humbling pride, let me tell you this... kayang-kaya ito ng anak ko. 100% sure ako dun. Huh!

The teachers were the ones who chose kung anong subject lalaban ang isang estudyante. I know Adi will be fielded-in sa Math. She excels in that subject. I should know. Then dumating na nga yung news na Adi will be competing sa Math(as expected) and Spelling contest. Ni-review namin ni Medz si Adi sa Math and the way it looks mukang malaki ang chances ng anak ko na mag-champion. Masyado kaming na-obsessed ni Medz sa Math, kaya medyo konting time lang ang maibigay namin review sa spelling for Adi. Pero oks lang 'yun sabi namen ni Medz. Mas importante ang Math kaysa sa Spelling, sabi namin ni Medz. Nagsimula at natapos ang contest na wala man lang naikwento si Adi sa amen. Basta ang sabi nya, nasagutan daw nya lahat ng Math. Okay, sige... no more questions ask. At least, we know nasagutan ni Adi lahat sa Math.

Last Wednesday 'yung awardings ng mga winners, both sa Sports at sa Academics. Si Medz ang sumama ke Adi sa affair. Siguro gusto nyang sya magsabit ng Math medal ke Adi. However, it turned out na walang Math medal si Adi. Kung paano nangyare 'yun hinde namin alam up to this point. Baka na over sa review ang anak ko. Pero may nakuha naman si Adi na award. She bested all the other kids sa Spelling contest. Yes its true. Adi won in the spelling contest. Paano nangyare iyon? Up to this point hindi rin namen alam ni Medz. Pero mabuti na 'yun kesa sa wala.

Such things always happens to us. What we expect to come don't come, instead those that we least expect to come do come. Gulo ng life no? Parang buhay. Lagi din akong biktima ng ganitong pangyayare nung college pa ako. Madalas 'yung ine-expect kong mga subjects na ipapasa ko 'yun naman yung binabagsak ko pag bigayan na ng grades and vis-a-vis. Okay lang sana kung konti lang yung ine-expect kong ipapasa kong subjects eh, kaya lang always... lagi kong ine-expect na ipapasa ko ang lahat ng subjects ko. Maski walang basehan. Yabang lang ba! kaya ang ending laging bagsak ako sa mga subjects ko.